Skip to content
KUSINA HORROR STORIES episode artwork

Feb 26, 2026 19 min

KUSINA HORROR STORIES

from Pinoy Creepypasta Hosted by Sir Nebb and TAGM Marketing Solutions Inc.

Tuwing madaling-araw, may naririnig siyang kaluskos at paghihiwa sa kusina kahit mag-isa lang siya sa bahay. May mga hugasing biglang nawawala at may lutong ulam na hindi naman siya ang nagluto. Hanggang sa isang gabi, nadatnan niya ang ilaw na bukas—at may nilalang na nakatalikod, abalang naghahanda ng pagkain… para sa kanya.

Episode details come from the podcast's RSS feed.

Embed this episode

Ready to play

KUSINA HORROR STORIES

0:00 19:21
of matches

Transcript Auto-generated, may contain errors

Sir Neve, call me Shira. I have a story that I have a story that I have been talking about. I have a story that I have been talking about. It is in the province. It is not a place where it is. But in the past few days, it is not a place where it is. It is not a place where it is. It is a place where it is. It is a place where it is. It is a place where it is. It is a place where it is. It is a place where it is. It is a place where it is. It is a place where it is. It is a place where it is. It is a place where it is.

Noong mga panahon na yon ay kinatatamaran ko ang paglalaba, kaya naman nag-iipon talaga ako ng pera para makabili ng napkin. Ayaw kasi akong ibili ng nanay ko, at sa halip ay ginagawa niya lang ako ng ilang piraso ng tela para pampasador. Isang beses ay nagastos ko ng hindi sinasadya yung pambili ko ng napkin para ipambili ng project sa school. Napilitan tuloy akong gumamit ng tela. Inis na inis ako dahil kailangan ko yung labhan pagkatapos para magamit uli. Sa bandang kusina namin ay lupa ang sahig, kaya doon ako naglalaba. Ang banyo kasi namin ay sa labas pa ng bahay at natatakot ako na lumabas dahil gabi na.

Okay lang naman maglaba sa kusina dahil kahit si nanay ay doon naglalaba. Paraan din yon para luminis ang bahagi na binabagsakan ng tubig kapag naguhugas ng plato. Wala rin kasi kaming lababo na maayos noon. Ang lababo namin ay kawayan lang na malalaki ang agwat para diretsyo sa ilalim noon ang bagsak ng tubig. May tabing lang nasako ang bandang ilalim para hindi matilamsikan ng tubig ang paa at bintin ang naguhugas. Kapag naglalaba ay doon sa ilalim ng lababo ang tapon ng tubig. Kaya isang gabi na naglaba ko ng pampasador, ay doon ko rin tinapon ang pinaglaban ko.

A few days a few days, it was a deep-hearted. It was a deep-hearted. It was a deep-hearted. It was a deep-hearted. It was a deep-hearted. It was a deep-hearted. It was a deep-hearted. It was a deep-hearted. It was a deep-hearted. It was a deep-hearted.

. . . . . . .

Sir Nev, it was very effective for me. I was able to do it on my side. I was able to do it on my side. I was able to do it on my side. I was able to do it on my side. I was able to do it on my side. I was able to do it on my side. I was able to do it on my side. I was able to do it on my side.

The description is five quarters on the side of the boarding house. The last one is a common kitchen and common toilet. There are three toilets on the toilet, so they don't have a hard time when they're in the kitchen. The main problem is the kitchen, because it's a little bit of a bintana. It's a little bit of an akasha. Ako nga pala si Joel Cerneb, at the story this is, Janica, yung nakababatang kapatid ko.

Kwento ni Janica, noon pa lang daw first time niyang gumamit ng kusina roon ay may kilabot factor na siya. Actually, noon nga raw chinecheck pa lang niya yung bahay ay issue na yun sa kanya dahil nga sa mga puno na natatanawan mula sa pintana. Pero pinalampas niya lang dahil mahirap nga raw maghanap ng murang boarding house na malapit sa school nila. Medyo malayo na nga raw talaga yung boarding house pero dahil punuan na roon sa mas malapit ay pinatos na niya kesa naman maunahan pa siya. Unang gabi raw niya doon ay nag-dinner siya sa karinderiya sa labas, pero noong maliligo na siya noong gabi ay siyempre pa napadaan siya sa kusina at napatingin sa bintana. Pakiramdam niya raw ay may nagmamaseed mula roon, pero hindi na niya pinansin. Medyo kabado siya, kasi paano raw kung may mga addict nga na pumubunta roon para mambuso sa kanilang mga border? Kung bakit daw ba naman kasi ang laki noong bintana at wala pang kortina? Jalousy ang panara, tapos hindi talaga sinasara para daw sa ventilation.

A few days later, Janica didn't have a window. But one of the members of the room was asked if they were in the kitchen. They were in the kitchen. They were in the kitchen. They were in the kitchen. They were in the kitchen. They were in the kitchen. They were in the kitchen. They were in the kitchen. They were in the kitchen. They were in the kitchen. They were in the kitchen. They were in the kitchen. They were in the kitchen.

Lalo na ilang si Janica sa bintana sa kusina at naisip pa rao nila na magsumbong sa landlady nila na may namboboso yata sa kusina dahil doon sa sumusutsut. Pero isang gabi ay nakita rao niya at ng dalawa pang border na hindi pala tao yung sumusutsut. Maglalabaraw sana noon si Janica sa laundry area na naroon din sa kusina. Nadatnan daw niya na nagpapainit ng pagkain sa microwave yung dalawa pang border na taga ibang kwarto naman. Nagkukwentuhan daw sila habang naglalaba siya nang bigla rao tumahimik yung isa at kinalabit ng kinalabit yung kasama nito.

Sinundan daw nila ng tingin yung tinitignan noong babae at nakita nila na may nila lang na nakatungtong sa puno sa labas. Malaking tao raw at nababalot ng balahibo ang buong katawan. Dilat na dilat ang mga mata habang pinapanood sila. Naistatwa raw sina Janica at maya maya nagsalita yung lalaki. May pagkain ako rito. Tara, saluhan nyo ako.

Napa sigaw raw si Janica, kaya napasigaw rin yung dalawa pa at tumakbo na sila paalis sa kusina. Sinabi raw nila sa landlady ang tungkol doon sa nakita nilang nilalang. At ang pinagawa nito ay pinasarahan na ng tuluyan yung bintana sa kusina. Sinimentuhan daw yun at naglagay na lang ng panibagong bintana na nasa kabilang side at kalsada na ang kaharap. Sa totoo lang daw ay hindi naman nawala ang kilabot nila sa kusina dahil sa aksyon na yun. Pero mabuti na rin dahil hindi na sila mangangamba at nakasarado na nga yung kabilang bintana. Hindi raw matukoy ni Janica kung kapre o tikba lang yung nakita nila sa puno. Pero sigurado sila na hindi yung tao. Magandang araw sa lahat ng subscribers, listeners at lahat ng bumubuo ng Pinoy Creepypasta.

Tawagin nyo na lang po akong Robby. Sana ay palarin na mapasama itong kwento ko sa inyong palabas. Totoong karanasan namin ito sa aming lumang bahay. Sir Nev, ang bahay na tinutukoy ko ay yung mga katulad sa Ilocos. Yun bang mga lumang bahay kastila na bato ang unang palapag at kahoy naman ang ikalawa. Yung may mga kapis na bintana tapos natatanggal ang ilang kahoy sa ibaba ng bintana para pandagdag sa aliwalas kapag dag init.

Matanda na ang bahay namin yon at halos buong angkan namin mula pa noong 1910s ay nanirahan doon. Dahil nga sa kalumaan ay hindi na kami nagtataka kung may magpaparandaman sa bahay. Isa sa mga kababalaghan na madalas naming maranasan doon ay nangyayari sa kusina sa baba. Madilim doon dahil hindi naman madalas na nagagamit. Sa taas kasi talaga kami nag-i-stay. Yung baba ay parang ginawa lang naming bodega ang ibang part tapos tindahan yung sa harapan. Madalas kaysa hindi ay walang tao roon sa bandang likod ng unang palapag kung saan na roon yung kusina.

Kwento ng isa naming katulong noon ay nagtataka siya na laging basa ang sahig ng kusina kahit pa putol ang linya ng tubig doon. Wala rin naman daw tumatagas sa itaas. Noong una ay inakala raw na may nakakapasok na hayop at umiihi roon. Pero nang mangyari ng paulit-ulit ang pagiging basa ng sahig sa kusina ay iba na ang naramdaman niya. Parati kasing sa iisang lugar lamang ang basa at kahit may at maya yung kunasan ay bumabalik lang din.

Sabi naman ng tita ko ay may naririnig siyang kaluskus sa kusina na parang merong naglalakad na nakatakong at kumakaskas na plastic sa sahig. Minsan daw na sinubukan niyang tignan kung anong meron sa loob. Ay nakadama siya ng grabing kilabot. Nanlamig daw ang buong katawan niya at bumigat ang pakiramdam. Para daw siyang mahihimatay kaya dali-dali siyang lumabas para sumagap ng sariwang hangin. Sabi ng matatanda ay may gusto raw sumanib kay tita kaya ganoon ang nararamdaman niya.

I was a teenager in my kitchen, I was a teenager at I was trying to go to the kitchen. I was going to go to the kitchen, I was going to go to the kitchen. I was not going to get the lighter because I was like, I'm going to get the lighter. What I'm going to do is I'm going to go to the kitchen before I go to the kitchen. Mga ilang minuto ang dumaan at naramdaman ko na parang lumamig ang hangin sa loob. Bukod pa roon ay parang napakasikip. Hindi ako makagalaw dahil para akong iniipit, para akong nakagapos. Natakot na ako at sumigaw. Pumasok yung katulong namin at saka lang ako nakakilos muli. Takbo ako palabas at naiwan yung katulong na nakatulala sa may pinto. Maya-maya ay nagmamadali rin siyang tumakbo at naiiyak pa. Sir Nev ang sabi niya sa akin, ang dami raw niyang nakitang mga anino sa loob ng kusina.

May mga nakita siyang hugis ng tao na nakatayo roon. Lalong nagtaasan ang mga balahibo ko nang maisip kong may mga kasama pala ako roon na hindi ko nakikita. May mga kwento mismo si na mama na minsan ay may naririnig silang boses sa kusina na hindi naman nila maintindihan ang pinag-uusapan. Basta ang malinaw lang ay may boses ng lalaki at babae na nag-uusap. May mga pagkakataon din daw na may nakikita silang mga anino roon kaya hindi na binubuksan ang pinto ng kusina.

Sa ngayon ay yung isa kong pinsan at pamilya niya ang nakatira doon. Iniiwasan din daw nila na pumunta sa kusina sa baba. Lalo na yung panganay nilang anak na limang taong gulang pa lang. Dahil ang pakiramdam daw nila ay may third eye ito. At malinaw niyang nakikita yung mga naninirahan sa kusina. Kamusta po sa inyo Bosneb? Ito po yung story ko na namention ko sa iyo sa messenger. Makoy na lang po ang itawag mo sa akin dito sa story na ito. Ang ikukwento ko po sa inyo ay yung mga pagpaparamdam ng tito ko sa pamilya namin, lalo na kay tatay.

Nangyari ito nasa 13 anos pa lang ako. Doon pa kami nakatira sa naiwang bahay ng lolo ko. Kasama namin sa bahay si Tito Mario, kapatid ng tatay ko. Dati nga ay kasama rin namin ang pamilya niya doon, kaso nagkaroon ng kabit yung asawa niya. Sinama pa yung isang anak nila at iniwan si Tito Mario. Sobrang na-depress ng Tito noon, Sir Nev. As in kitang kita mo sa mukha niya na nawala na siya ng ganang mabuhay.

Isang araw, nagising na lang kami sa mga sigaw ni nanay. Napatakbo kaming lahat sa kusina at doon nakita namin na nakahandusay ang tito Mario. Wala na siyang buhay, Sir Nev. Puno ng dugo yung sahig. Hiniwa niya yung pulso gamit ang blade. Wala na kaming nagawa nun. Iyak ng iyak ang tatay ko kasi awang-awa siya sa nangyari sa kapatid niya.

Noong lamay niya, Sir Nev, dumating pa yung hayop na asawa niya at sinama pa yung kabit sa lamay. Hindi nakapagpigil ang tatay ko, Sir Nev. Wala na siyang pakialam kahit babae pa yun. Pinagsasampal at pinagsusuntok niya, kahit saan tamaan. Lumaban pa yung kabit at sinubukang suntukin ang tatay ko. Pero malaking pagkakamali yun kasi dating buksingero ang tatay ko, Sir Nev. Payat lang siyang tignan pero grabing panggugulpe ang inabot nung dalawa sa kanya. Tingin ko kahit papano na ilabas ni tatay ang galit niya. Hindi namin siya pinigilan. Parang sa loob-loob namin, sinasabi namin kay tatay na, sige, bugbugin mo pa.

Nang mailibing na ang tito, ay doon na kami hindi natahimik. Takot na takot kaming pumunta sa kusina kapag gabi na kasi madalas kaming makakita ng lalaking nakatayo doon sa pwesto kung saan namatay si tito Mario. Nakatayo lang at nakayuko. Si tatay matapang lang sa buhay, pero kapag multo na raw ang usapan, kahit kapatid pa niya, e maiihi na lang siya sa takot. Kapag weekend sir Nev, palaging nakikipag-inuman si tatay sa mga kabarkada niya. Hindi naman siya binabawalan ng nanay ko, kasi lingguhan lang naman.

Madalas ating gabi na siya umuuwi. At nung araw na yon, sobrang nalasing siya at hindi na niya kinayang umakyat sa kwarto. Kaya sa sofa na lang siya natulog. Mga bandang alas 8 daw ng madaling araw, nagising si tatay. Kasi may tumatawag daw sa kanya, si Tito Mario. Kuya! Kuya! Napatayo daw si tatay, pero wala naman siyang nakita. Nung subukan daw niyang matulog uli, narinig na naman niya yung boses. Kuya! Tulungan mo ko!

Nangilabot na raw si Tatay Serneb nung mapatingin siya sa kusina. Doon niya nakita ang Tito Mario. Nakaharap sa kanya at umiiyak. Kuya, nahihirapan ako. Hindi ko alam saan ako pupunta. Gusto ko nang bumalik. Gusto ko nang bumalik. Hindi raw makakalimutan ni Tatay ang mga katagang sinabi sa kanya ni Tito. Napatakbo na raw ang Tatay nun. Umakyat na siya sa itaas at kinatok si nanay.

Pareho daw silang hindi nakatulog ng maayos kasi nga kinuwento ng tatay ang nangyari. Ilang linggo pang nagparamdam ang tito Mario sa amin, pero katagalan ay tumigil din. Sabi ng mga nakakwentuhan ni tatay tungkol dito, iyan daw ang mahirap kapag nagpakamatay ka. Aakalain mo na matatakasan mo na yung mga problema, pero magiging mas malalalang kasi walang patutunguhan ang kaluluwa mo.

Frequently asked questions

How long is this episode of Pinoy Creepypasta?

This episode is 19 minutes long.

When was this Pinoy Creepypasta episode published?

This episode was published on February 26, 2026.

Is there a transcript available for this episode?

Yes, a full transcript is available for this episode. You can read the complete transcript on the episode page.

Can I download this Pinoy Creepypasta episode?

Yes. Use the download control on the episode player to save the publisher-provided media file.