Kutup Yıldızı- Ahmet Yücel

O korku vardı hep çıkılan yolda O korkusuzluk vardı Suyun su olduğu günden beri akardı Biri can verip aydınlatır, Diğeri boğar ve yakardı Yaşamın her dönüm noktasında Bir ileri bir de geri Atılan adımlar gibi, alçalma ve yücelme Atılan adımlar gibi Büyüme ve küçülmeydi adı Biri sevgi olup yapardı, Diğeri öfke olup yıkardı, O korku vardı hep çıkılan yolda O korkusuzluk vardı Geceler güvensizdi Gökyüzünde soluklar tükenirken Ay sevinçsizdi Bir şey vardı sanki hep yarım kalan Bir anı ya da bir düş gibi Kim yakacaktı? Uğrunda ölünen o büyük ateşi kim, Daha gün batmadan, Karartılan günlerin rengini, Gün doğarken Kim haykıracaktı? Kim ağlayacak, Kim gülecekti tüm güzellikler adına? Kim sevecek, Kim dövüşecekti? Kim takacaktı ölürken, Ölümsüzlüğü gül diye yakasına? Kışın kar açıp, Çiçek olacaktı? Yazın güneş açıp, Kim gelecek olacaktı ufuklarda? Bir yıldız vardır hani Bütün yıldızlar içinde der Homeros Ne kopmuştur, Ne de boyun eğmiştir, Bir karanlık önünde Nasıl susulursa Bin yıllık zamana karşı, okyanus dilinde Aynen öyle parlamıştır Tüm gecelerin gökyüzünde Aynen öyle Notaların tören tören canlanıp Dile geldiği günden beri Hiç bir senfoni bulamadı bu sesi Bulamadı sarayların görkemli sütunlarında Hiç mi hiç bestelenmeden, Ve seslendirilmeden yaşandı zindanlarda Hücreler senfonisiydi adı Yıldızlar içindeki soylu yıldız Varsın onlar söndü bilsinler seni Kentlerin en yumuşak sessizliğinde Bildiriler düşüyor artık İnsanların yüreğine yağmur taneleriyle Gök gürlemeyince yer gülmez Gök gürlemeyince yer gülmez diye