Kuzeyde Zaman- Bejan Matur

Bak burada tanrı iyi. Bu kasaba, Dünya burada başlıyormuş Gibi duruyor. Deniz kal diyor sadece Kal ki ömrün, Gelip geçen yolculara Bakmakla geçsin. Kuzeyde, Dünyanın başladığı yer gibi Duran kasabada, Işığı gömmek için zaman Kalbi yormak için ten olacaksa, Buna inanan insan Yollar yapar. Buna inanan bir kadınla adam Elbet çıkar. Ve giderler Ayın hilal haliyle Kadına göründüğü dağlardan. Kadın ölmüş bir şairden söz eder ‘dil karmaşık olan hayatı düzenler’ diyen ve öldürülmüş olan bir şairden. Anlamıyorum der sonra Yol yoldur Topraksa toprak İnsanın ruhu gözlerinden konuşur Ve bazan da ağzından. Yol biter Dünya başlayınca Kasabaya hayatı öğreten dalga Emdiği kayalığı iterek: İşte bak diyordu Ağlıyorum batırdığım bu kayanın başında. Bak işte, Bu köpükler benim boş laflarımdır Büyülendim taşın sabrından. Göğsüne siyah ağaçlar iliştirmiş bu tepe Bir korsan kalesidir Ses çıkmaz tarihten Ağzını bir kapatsa. Kaşları çatılmıştı kadının Kekeme ağızlı seyrelmiş orman Homurdanarak: Sanıyor musun ki bu deniz Vaktiyle Bir dağı almasa içine Bu toklukta Böyle... Neyse İşte geldin Ve gördün Işık bir cevap değildir Devam et der sadece Devam et. Sen ki aşkını Karanlık bir odada Uykuya dalmadan fısıldadın Rahmetin yine de topraktan olur Biri dese ki Ruhtan öncedir ışık Ve kusura yakın İnan. Hayat ne kadar karmaşıksa İyilik o kadar yalın