Kuzeye Gidenlere Şarkı, Dağ Yolunda Karanlık Birikiyor, Madde Kara, Gecede Giden, Resul- Hüseyin Kıran

İnsanım, budur basit mucizem Bunu ten çeken dişlerimden bilirim ben Kuşların turunç yuvasını bozdum Bakır yırttım, Kendir büktüm bu yüzden Tanır mısın beni? Yitirdim yitirilecekleri Kırçıl kıpırtılarla dolu ağzım Adım, kamçılı nehirlere verilsin Hayatta çünkü hep, akmak halinde vardım Hayatı hıncın mükemmel terazisiyle tarttım Sarı sanrılarla yıkadım yüzümü Kendime kelimelerden binalar yaptım Bunu da bil, İncinebilir her düş, Başka nasıl olabilir? O binalar beni kendine lehimlemesin Yengeç kıskaçlarını yoksa, nasıl geriletirim? İşe yarar mı acı ceviz kabuğum? Bitlendim, Okunmuş sular içtim korkumdan Kara bir halka çizeceğim İçime dolsun bet beniz, beter soluk İçime dolsun ağaç kökleri, üşüyüş...Tarlama çamur ekeceğim Artık baş kaldıramayacak bana ıhlamur Gıcırdayan bacak...Böcek Üstümden taşları birer birer kaldırdım Asfaltlar çünkü bana uğramasın Bana uğramasın sıska sırtlar, ürperirim Tüm bunlardan uzakta bir ırmak Bir ırmak gibi yerinde diretmek gerek Bir inatla çünkü olur denizlere ulaşmak Ben bu inatla biledim Dudaklarım mavi Çenem kenetli Nasır içinde ellerim Her biri birbirinden diri, körpe şekillere ısırır gibi baktım Bir bitkinin ritmini, ancak böyle boşlardım? Ki herkes bilir, Umut, hep küçük halde bulunur Öyle anlıyorum ki, elimde sadece tutunduğum bu ağaç gövdesi kaldI Hayatın gürültülü bedenine sap-lan-dım Derin gemileri ilerledi güneşin Saçlarımda bu şuh talaşlar bundan olsa gerek.. Köprücük kemiklerimde korku, bundan... Ve bundan uzaklık, bundan yetenekli çalım... İnsanda acı için uygun bir tek, bir toprak bulunuyor. Durmadan da zenginleşiyor bu toprak. Geçmiş çağların acı taşkınları, bu toprağı eski bilinçlerden yeni bilinçlere taşıyıp biriktiriyor. Yeni çekilen acılar bu eski çekilen acıların zemininde, onlarla sarmalanarak yükseliyor. Böylece her nesil, daha çok acı çekmek zo­runda kalıyor. Hem eski zamanların acılarını, hem de kendi paylarına düşeni. Eski acıları çeken kuşakların ge­lecekten intikamı bu...Başlangıçta fikir vardı. Fikir boşluğu doldur­du, dünya oldu. Biz hepimiz fikrin çocukları oluyoruz. Gerçek­ler, gerçekten inatçı şeylerdir. Hava baygın ve soğuk Üşümek leziz ve faydasız... Ölmek değil bu, için rahat olsun... Sadece kimseye ait olmayan bir yerde, kendimde yaşamayı seçmek... Hepsi bu.