LËSHO SIGURINË — EC ME BESIM! Zanafilla 12

Marinarët e vjetër tregonin se si mësohej noti dikur në brigjet tona: fëmija nuk mësonte kurrë duke u kapur pas shkëmbit. Sado mësime të merrte në breg, çasti i vërtetë vinte kur hidhej dhe i besonte ujit. Kështu është besimi: Uri është shkëmbi ynë i njohur — dhe Perëndia na thërret ta lëshojmë, jo se uji është i sigurt në dukje, por se Ai na mban. Askush s'ka mësuar të ecë me Perëndinë duke u mbajtur fort pas sigurive të veta. Nga thirrja e Abramit marrim këto mësime:Së pari — identifiko «Urin» tënd. Për Abramin ishin vendi, fisi, shtëpia e atit — siguritë që i zinin vendin Perëndisë. Për ne mund të jetë rehatia e një zakoni, një marrëdhënie që na largon nga Krishti, një vend i sigurt që na mban larg thirrjes. Pyetja e parë e besimit s'është «ku po shkoj?» por «çfarë duhet të lë?».Së dyti — ec me hapin e radhës, jo me hartën e plotë. «Në vendin që do të të tregoj» — Perëndia zbulon gjatë ecjes, jo para saj. Nëse po pret qartësi të plotë para se të bindesh, do të presësh gjithë jetën. Bindju asaj që tashmë e di; drita e hapit tjetër ndizet kur hidhet i pari (Psalmi 119:105 — llambë për hapin, jo projektor për horizontin).Së treti — je bekuar për të bekuar. «Do të të bekoj... dhe ti do të jesh bekim». Bekimi që ndalon te ti është bekim i bllokuar. Puna jote, shtëpia jote, të ardhurat, dhuntitë — të gjitha të janë dhënë me drejtim: drejt të tjerëve, deri te «tërë familjet e tokës». Pyete veten çdo mbrëmje: kë bekova sot me atë që më është dhënë?Së katërti — ndërto altarë kudo që ndalon. Abrami la gjurmë altarësh, jo monumentesh. Në çdo «stacion» të jetës — shtëpi e re, punë e re, qytet i ri — vendos i pari adhurimin: koha me Fjalën, lutja familjare, bashkësia me kishën. Vendet ku ndalon pa altar bëhen shpejt vende ku harron kujt i përket.Së pesti — mosha nuk të përjashton nga thirrja. Abrami ishte 75 vjeç kur nisi kapitullin më të madh të jetës së tij. Askush nuk është shumë i vjetër për t'u nisur me Perëndinë — dhe askush shumë i ri. Nëse mendon se «koha ime kaloi», kujto plakun e Urit: kapitujt më të mirë të Perëndisë shpesh fillojnë atje ku njeriu mendon se libri po mbyllet. Zanafilla 12 na mëson: Kur Perëndia thërret, përgjigju. Kur nuk e sheh rrugën, beso. Kur ke frikë, mos u kthe pas. Dhe kur gabon, kthehu përsëri te Perëndia. Perëndia thërret. Besimi lëviz. Bekimi ndahet. Frika na teston. Pasuria na sprovon. Dhe altari na kujton se kush është i pari.