Leylaya Mektup 2- Ahmet Uluçay

Leyla, beni gönderdiler Bizi ayırmaya çöller kifayet etmedi de sanki Yollar kifayet etmedi de Yüzyıllar ötesine, İkibin yılının eşiğine sürdüler Mekan kifayet etmedi de sanki Zamanı da günahkar ettiler Eskiden çöller vardı aramızda, yollar vardı Şimdi nice, nice yıllar Eskiden mekandı düşmanım, şimdi zaman Gurbetin böylesi dile gelmez Anlatamam, anlatamam Adını söylesem, dönüp geliyor sesim Kulaklarını bile çınlatamam, Emir balâ’dan geldi “Bitmedi çilen! Kıyam et!” dediler Yer yarıldı, Mezar taşları devrildi yüreğimin depreminden, Bir garip dünya ortasında Dedim: “Leyla’yı var mı gören?” Alem bir hoş bakar yüzüme, Beni bilemediler Leyla, Leyla söyle ben kimim? Ne yazar nüfus kağıdımda Beni anneler mi doğurdu? Feryadımın aksi kayıp karşı dağlarda Leyla, Leyla neredesin? Hangi dağ başına koşsam, öte dağlar beni çağırır Ne sökülmüş çadırlardan bir eser, Ne sönmüş ateşlerden, Hangi çöle uğrasam Ayak izlerimi silmiş, süpürmüş yıllar Hırsımı mekandan alıyorum Ayaklarımın altında Değişiyor coğrafyalar Nil, benim gözlerimden doğdu Nice Dicle de gözyaşlarımdır akan Nice dağ, nice taş tabanlarımda un ufak oldu İşte bu ateş, işte bu çöl, işte bu kum Tanımadın mı? İşte ben, baştan ayağa sevda... Tepeden tırnağa Mecnun’um Yüreğim esir kuşlar gibi,Çırpınır göğüs kafesimde İşim güneşler söndürmek artık, Ömür tüketmek kaygım, İşim ufuklar eritmek gözbebeklerimde Eğilmekten, ah eğilmekten kamburum çıktı, Gökler mezar tahtası üzerimde, Oturmuş, mektuplar yazarım Leyla’ya Ne postalar götürür Ne sesimi rüzgarlar Sınırlar zorluyorum Ayak basılmamış sınırlar Sınırların ötesinde Leylistan Sınırların ötesinde Leyla var