Leyla’ya Mektup- Ahmet Uluçay

Leyla, biz böyle nasıl çocuklarız? Hep ateşle oynarız, ateşle oynarız Gurbet, hasret, uzaklar Kızgın çöller, kum fırtınaları Leyla, biz böyle nasıl çocuklarız? Su akar, kuş uçar, yılan sürünür Mecnun, yanar! Mecnun yanar, diye Leyla da mı yanar? Leyla, biz nasıl çocuklarız? Ezelde verilmiş hükmümüz... Büküldü boynumuz, Leyla, uzun ve karanlık bir gecedir İçinde yana yana kül olduğumuz Kaybolduğumuz Hadi ben neyse Leyla Mecnun’a yanmak yaraşır Sen terk edip haymelerin, hurmaların gölgesini Girdin kor yüreğime, Ateş, mekânındır Yandın, yakınmadın Bir “ah!”ını duymadım yıllar yılı ''Cehennem olsa utanır bir günahsızı yakmaktan.'' Desem Leyla kırılır, Leyla darılır Yüzyıllar oldu görüşmeyeli Saçlarıma aklar doldu bir görsen Ama, hâlâ o bildiğin çocuğum Leyla Ateşler oyuncağım Seni sorduğum çöller Tutuştu ardımda alev alev Ateşten yollar oldu ayak izlerim Hiç kimse benzemez Leyla’ya Leyla’ya bir ben benzerim Ceylanların gözlerinde aradığım yalandır gözlerini Yalandır boynunu kuğulara benzettiğim İki baş bir yastıkta düşlediğim yalandır Hayal ederim, Bilirim, varılmaz Leyla’ya, gidilir Ben Leyla’ya giderim Bak asırlardır yanlış anlatılmış “Leyla ile Mecnun” Yanlış yorumlanmış hikayemiz Otlar, dikenler her toprakta büyür Leyla Nice kurak iklimlerde, nice çiçekler büyüttük biz Nice saraylar kurduk çöller ortasında Leyla, sevmeyi en iyi biz biliriz Sevda bizim lügatımızda buldu asıl anlamını Firak yanmaktır bizde, Vuslat kül olmak Kimseler okumasın, anlamasın zararı yok Bize nasip oldu ya yazmak aşkın kitabını Kara dağlar taht kurmuş gönlümüze Onların gözleri korkar ve derler “Beşiğin ardı gurbettir!” Bizim ise aramızda ışıktan atlara binsen, Aşılmaz mesafeler... Leyla benim içimdedir