Skip to content
LIGA HORROR STORIES episode artwork

Feb 25, 2026 22 min

LIGA HORROR STORIES

from Pinoy Creepypasta Hosted by Sir Nebb and TAGM Marketing Solutions Inc.

Isang simpleng liga ng basketball ang nauwi sa serye ng kababalaghan matapos gamitin ang lumang covered court na matagal nang abandonado. May mga aninong sumasali sa laro, bolang kusang tumatalbog, at manlalarong hindi na umuuwi matapos ang laban. Sa huling quarter, hindi na tao ang kalaban sa loob ng court.

Episode details come from the podcast's RSS feed.

Embed this episode

Ready to play

LIGA HORROR STORIES

0:00 22:55
of matches

Transcript Auto-generated, may contain errors

Tawagin nyo na lang akong Sid. Sir Nev, share ko lang itong kwento na nangyari noong naghahanap kami ng Muse para sa team namin. May paliga kasi ang mga SK sa barangay namin noon. Nakapagbalista na kami bilang team. May manager, uniform at coach na rin kami. Ang kulang na lang ay Muse. Hindi naman sa wala kaming mapili sa mga kabarkada o kakilala namin. Kaya lang ay gusto namin ng panibagong muka. Kasi ay halos taon-taon na paliga ay sila at sila lang ang Muse namin. Isa sa teammate ko na si Aljon ang nagsuggest sa isang Facebook friend daw niya na taga kabilang barangay lang.

Si Alexis. Pinakita niya sa amin ng picture at approve kaming lahat. Kasi maganda nga, may kahawig pa ngang artista. Kinausap siya ni Aljon at pinakiusapan na mag-muse. Pumayag naman siya. Kaso ang kondisyon niya ay magsama kami ng mga babae kapag ipapaalam at susunduin namin siya sa kanila para payagan daw siya. Pumayag kami at nagyaya ng apat na kaidigang babae. Bale ang sumundo kay Alexis ay ako at si Aljon. Kasi may tricycle kami na back to back na pwedeng masakyan naming lahat.

Okay naman kausap yung parents ni Alexis at pumayag sila na mahiram namin bilang muse ang anak nila. Basta raw kami ang maghahatid sa kanya. Natapos ang liga at first runner-up si Alexis, kaya syempre tuwang-tuwa kami. Bago namin siya inihatid ay pinakain muna kami ng manager namin, tapos konting kasiyahan hanggang sa inabot na kami ng alas 9 ng gabi. Noong hinatid na namin si Alexis, etong si Aljon, pinahinto ako saglit sa pagmamaneho kasi naiihiro siya. Edy tumigil muna kami sa may palayan, tapos doon siya nagpaluwag ng pantog.

Nakuwentuhan lang yung mga babae sa loob. Maya-maya, sabi ni Aljon, tignan daw namin yung nasa taas. Pagtingalangan namin, may nakita nga kaming lima o anim na bituin na medyo mas malaki sa iba pang stars kasi parang malapit sila. Ang nakakamangha ka si roon, Sir Nev, iisang linya sila. Tapos pantay-pantay ang distansya nila sa isa't isa. Bukod pa roon, ay hindi sila nakasteady lang sa iisang lugar. Umaabante sila.

Nagtaka na ko kasi hindi na pang karaniwan ito. Nilabas ko yung cellphone ko para sana kunan ng picture. Kaso noong tinutok ko yung cellphone sa mga bituin o ilaw, biglang nag rainbow yung screen tapos namatay. Star yung tawag ko doon Sir Nev kasi liwanag lang talaga sila nabilog. Steady na liwanag na hindi nagbiblink.

Yung cellphone ni Aljon tsaka ng mga kasama namin, ganoon din. Tapos noong dumaan malapit sa amin yung limang liwanag, napatakip kami ng tenga. Kasi parang may matinis na matinis na tunog na sobrang sakit sa ulo. Nawala rin naman kaagad yung tunog. Tapos pag tingalan namin, malayo na yung mga liwanag. Hanggang sa isa-isa silang nawala.

It's a lot of wood. Then I remember my family. Ewan ko ba, sir Nev. Sabi rin ni Aljon, family rin ang unang pumasok sa isip nila noong narinig yung matinis na tunog. Baka raw kasi nasa life and death situation na kami, kaya nagkaganoon. Kasi kung iisipin, paano wala kung may balak na masama yung mga nila lang ngayon? Edy, sigurado hindi na kami nakauwi ng maayos.

Sabi ni na Alexis, UFO raw. Sa palagay ko nga rin Sir Nev, UFO yung mga liwanag na yon. Imposible naman na aeroplano kasi hindi naman lilipat yon ng ganoon kalapit at masyadong malaki ang mga yon para maging drone. Nung maihatid namin si Alexis sa kanila, tsaka lang naayos yung mga cellphone namin. Akala nga namin hindi na namin magagamit ulit, mabuti na lang at hindi tuluyang nasira. Ang malupit noon, full charge kaming lahat nang buksan namin ang mga cellphone namin. Tapos naka full volume, pati na ang brightness. Pauwi na lang kami, ay may pa-alien pang nangyari sa amin.

Magandang gabi sa inyong lahat o kung anumang oras dyan sa kinaruroonan nyo. Hello po Sir Nev, ako nga pala si Ernest. May ibabahagi lang akong kwento na hindi naman ako talaga ang nakaranas kundi ang kapatid kong si Miyaka. Palayaw lang po niya ang Miyaka dahil ang totoo niyang pangalan ay Ronaldo. Karamihan ng barkada ni Miyaka ay mga bading rin. Sir Nev ang hilig gumala ng mga yon lalo na tuwing gabi. Pagkalabas nila sa mga trabaho nila at minsan na gumala sila sa kung saan ay kamuntik na silang mapahamak.

May liga noon malapit sa amin. Syempre may mga kabarkadang lalaki at may mga crush ang mga beki sa mga player kaya nanonood sila. Isa raw sa players na crush ng kaibigan ni Miyaka ay bumagsak ng alanganin nang tumalon ito para mamblock ng bola. Nadislocate daw talaga yung kaliwang braso ni Martin, yung player. So dadalhin daw sana sa ospital si Martin. Pero isa sa mga referee ay nagsuggest na kay kainin na lang dalhin si Martin. Ipahilot daw at madali lang maibabalik sa dati yung braso nito kaysa dalhin sa ospital na sisimentuhin pa.

Ayaw raw pumayag noong coach at ibang player. Kaso sabi naman daw ni Martin, hayaan na lang. Kay kainin na lang daw siya dalhin. Samahan na lang daw sila. Tapos syempre, crash nga. Volunteer daw agad itong kaibigan ni Miyaka. Sabi raw ng referee, mas maraming kasama, mas maganda. Sumama raw silang lahat. Isang jeep daw sila na nagpunta roon kinakainin. Tapos may dalawang tricycle pa. Para daw silang mag-a-outing. Yung coach daw, paulit-ulit na sinasabi sa kanila na huwag silang magulo kapag naroon na kinakainin. Sama-sama lang daw sila lagi at huwag lalayo sa isa't isa dahil baka manunu sila.

They lay out of the house noong hilot. At noong ating nila, it's like the side of the building at it's time to open the door. At it's time to open the door. At it's time to open the door. At it's time to open the door. At it's time to open the door. At it's time to open the door. It's time to open the door.

Noong sabihin nila yung pakay ay parang ayaw pangaraw silang tulungan. Pero nakiusap yung coach, kaya pinatuloy na rin sila. Bale yung bahay naman daw ni Kaining ay bukas talaga, may bubong na parang shed. Tapos may dalawahang kawayan na bangkuan. Ang sarado lang daw ay yung pinakatulugan niya, na sinisilip daw ni Namiyaka. Pero hindi nila makita ang loob, dahil madilim at sinasara kaagad ni Kaining kapag may kukunin siya sa loob. Hinilot lang daw nito si Martin, pinahiran ng langis na mabango. Tapos may binulong, sabay inalign yung buto.

Parang nagulat lang daw si Martin, pero hindi naman umaray. Binalot daw ng dahon yung braso. Tapos, tapos na. Sa buong paghihilot daw ni kaineng kay Martin ay napapansin ni Namiyaka na panay ang lingon noon sa kaibigan nilang si Christine dahil ubo ito ng ubo. Pagkatapos daw kay Martin ay pinalapit ni kaineng si Christine dahil hihilotin daw sa likod para mawala ang ubo. Tayo raw kaagad yung coach at ilang player tapos nagpaalam na. Naglabas daw ng limang daan yung coach at nilagay sa kamay ng matanda habang nagpapasalamat ng paulit-ulit. Pinatayo na silang lahat at pinasakay sa jeep tapos humarurot na agad sila.

Habang papalayuraw ay may nakita si Namiyaka na kulay pulang liwanag na sumusunod sa kanila. Para daw bolang apoy na kulay pula, dalawang ganoon daw hanggang sa makarating sila sa pinakakalsada. Tsaka lang daw sinabi noong coach na dapat daw ay hindi na sumama sa kanila si Christine dahil may sakit pala ito. Tanggirao ng tangge si Christine kasi ubo lang naman daw ang meron siya. Sabi noong ibang player, aswang daw si Kaining at balak siyang aswangin dahil sa ubo niya, mag-iingat daw siya sa bahay.

I'm afraid of them, so many people are in the same way. They're in the same way. They're in the same way. They're in the same way. But they're in the same way. They're in the same way. They're in the same way. They're in the same way. They're in the same way. They're in the same way. They're in the same way. They're in the same way.

Baka raw kasi hindi lang siya aware na buntis siya, at aswang lang ang nakakadetect nun. Napatingin daw sa kanya yung coach, sabay pinagmumura si Christine. Awan ng Diyos Sir Neb, nakauwi naman sila ng ligtas. Hindi naman daw napahamak si Christine. Si Martin naman ay milagrong napakabilis ng recovery. Ilang araw lang ay nakakapagbasketball na uli. Oo nga pala Sir Neb, palayaw lang niya yung pangalan na Christine. Ang totoong pangalan talaga ng kaibigan ni Namiyaka ay Crisanto.

Good morning po Sir Nev. Jake nga po pala. Papati naman po kaming mahinay family ng Cebu. Ibabahagi ko lang itong kwento kung paano napangasawa ni Tito Nonico ang Tita Weng. Hindi po ito love story lang basta-basta. May kasama talaga itong katatakutan.

Import daw noon sa isang inter-barangay basketball league si Tito Noni. Nagkakabilang bayan siya at nagkataon na naunang magpaliga sa parangay ni na Tita Weng. Kaya nang offeran siya na maglaro para sa parangay nila ay pumayag agad siya. May bayad din kasi, hindi kagaya kung sa sariling barangay siya maglalaro. Nakilala niya si Tita bilang isa sa mga kapatid ng teammate niya. Sinusubukan na raw niyang formahan noon si Tita, pero hindi siya pinapansin. As in wala man lang daw reaction sa mukha kapag nagpapakyut siya. Lalo na kapag nakakashoot si Tito tapos tumuturo kay Tita Weng. Nahihiya na nga raw siya sa mga nakakakita sa ginagawa niya.

Kasi obvious na obvious na walang patutunguhan ang pagpapasikat niya. Nagbago lang daw ang pakikitungo sa kanya ni tita nang may magpakita rito na multo. Kwento raw ni Tita Weng, kasama nito yung tatlong kaibigang babae na nag-CR sa public school na katabi ng court. May CR naman sa plaza, kaso raw ay may mga nakatambay na lalaki at naiilang sina tita, kaya nagpunta na lang sila sa school at doon nag-CR. May nakita raw kasi silang mga babae na pumapasok din doon at nag-CR.

Noon daw pumasok sila ay may nakita silang paa ng babae sa ilalim ng unang cubicle. Nakahils pangaraw na itim kaya nagtatinginan pa raw sina tita. Lima yung cubicle kaya tige isa silang apat dahil bakante naman yung apat na cubicle. Narinig daw ni tita na lumabas na sa kanika nilang pinto yung mga barkata niya tapos siya na lang ang hinihintay. Pinagmamadali na siya. Kaso natahimik daw yung mga kaibigan niya nang may marinig silang pumukas na pinto at may umiiyak na babae.

Bigla raw nagsigawan yung mga barkada niya at narinig niya na nagtakbuhan. Si tita nagmadali na rin na matapos sa pag-ihi. Nagayos na siya at lumabas. Paglabas daw niya ng cubicle, may maputlang babae na nakatayo sa gitna ng CR. Para daw malabong TV na tagusan yung tingin niya roon sa babae, pero lumuluha ng dugo kahit walang mga mata. Naglakad daw palapit kay tita yung babae, kaya napasigaw siya at pumasok uli sa cubicle na pinanggalingan niya.

Sigaw raw siya ng sigaw. Nakaupo raw siya sa bowl tapos nakatukod yung mga paa niya sa pinto. Kita raw niya sa ilalim ng pinto na nasa tapat lang yung babae. Ito raw pala yung nakahills na naroon sa unang pinto. Ungol lang daw ng ungol. Si tita naman daw para nang mamatay sa lakas ng sigaw. Hindi raw niya malaman kung ano ang gagawin dahil sa sobrang takot.

Hanggang sa narinig niya ang boses ng Tito Noni na kinakatok siya sa banyo. Alalang-alala daw ang Tito. Tapos pagtingin uli ni Tita sa ilalim ng pinto, paana ni Tito ang nakikita niya. Kaya binuksan na niya at yumakap siya habang iyak pa rin ang iyak. Sabi ni Tito Noni, wala siyang nakitang ibang babae sa CR. Pero may naririnig siyang dalawang boses. Yung isa ay yung malakas na sigaw ni Tita. At yung isa ay boses ng isang babae na umiiyak.

Nataranta daw ang tito nang makarinig ng sigawan mula sa katabing school ng court. Tapos nakita niyang nagtakbuhan yung mga barkada ni tita. Kaya kahit nasa gitna siya ng laro ay tumakbo na rin siya sa school. Paglabas nila ng CR ay ang dami ng tao na nakikiusyoso. Nagsisigaw rin daw kasi yung mga barkada ni tita Weng nung lumabas kaya nagkagulo na. Pare-pareho nang nakitang imahe sina tita at ng mga barkada niya. Babaing maputla at malabo, walang mga mata, pero umiiyak ng dugo.

Sabi ng mga teacher doon sa school ay sabi-sabi na may multo nga sa CR ng mga babae, pero yun daw ang first time na nagpakita ito at nanakot pa. Biro ni Tito Noni Sir Nev, yung multo na ang gumawa ng paraan para mapansin siya ni Tita Weng. Grateful daw siya doon sa multo dahil napakalaki ng tulong nito sa naging improvement ng pakikitungo sa kanya ni Tita. Magandang araw sa'yo Nev Quero at sa mga bumubuo ng channel mo. Ako si Romel ng Pampanga. Nasa isang taon na rin akong nakikinig ng mga kwento mo. Kung ayos lang ay gusto ko rin magbahagi ng kwento at sana mabasa mo.

Nangyari ang kwentong ito bandang 2002. Madalas ang paliga sa lugar namin. Palagi yung ginagawa sa elementary school dito kasi may pinagawang covered court yung barangay namin malapit dito. Bago pa ito mangyari, sunod-sunod na yung napapabalitang may sinasaniban daw ng mga studyante ng paaralan. Hindi naman pinaniwalaan ng mga residente kasi baka kung ano-ano lang daw ang napapanood ng mga bata sa TV. At dumating na nga yung liga. Medyo bata pa ako ng panahon ito kaya nakakapaglaro pa. Ngayon wala na. Panay na sumasakit ang likod ko. Ang nagagawa ko na lang ay manood. Pero mabalik tayo sa kwento.

Wala ng araw nun. Siguro nasa alas 7 na ng gabi. Hindi naman problema kasi maganda ang lighting ng court na yon. Nakakamiss yung panahon na yon. Maayos na nagagamit ang pondo ng barangay. Hindi kagaya ngayon. So bandang second quarter ng laro namin, may napansin akong kakaiba. Mula sa court kasi ay tanaw mo ang isang building ng paaralan. Gabi na yon, kaya wala ng studyante ron. Kaso kapag napapaharap ako sa building na yon, may nakikita ako. Hindi ko alam kung guni-guni lang ba. Pero nakikita kong nagbubukas sarayong ilaw sa isang classroom.

I thought it would be a switch, but it would be good for me to distract myself. At first, I was going to do something, but a few minutes ago, I saw a lot of the classroom on the face of the classroom, on the face of the light. I'm going to see it, I'm going to see it. I'm going to see it, I'm going to see it. I'm going to see it, I'm going to see it. I'm going to see it, I'm going to see it. I'm going to see it, I'm going to see it. I'm going to see it, I'm going to see it. I'm going to see it, I'm going to see it.

Katagalan, napansin ko na mukhang nakikita na rin siya ng isang katim ko na itago na lang natin sa pangalang Jun. Tumitigil din siya sa pagtakbo kapag napapatingin doon sa lalaking nakatayo. Sinusubukan ngang ituro ni Jun sa iba naming kasama. Kaso mukhang hindi nila nakikita yung nakikita namin. Lalapitan ko sana si Jun para sabihin nakikita ko rin yung lalaki. Pero bigla na lang tumayo ng tuwid si Jun habang nakaharap sa building na yon. Nagtaka na yung team namin, pati yung mga nanonood, kasi hindi siya gumagalaw ni hindi na nga siya kumukurap.

Sir Neb, biglang tumingala si Jun, tapos umatungal siya na parang nahihirapan. Nakakapangilabot yung narinig kong yun, napatingin ako ulit doon sa building at sa classroom kung saan ko nakikita kanina yung lalaki. Wala na siya doon Sir Neb. Natigil yung laro namin dahil nga kay Jun, sinubukan siyang paubuin sa monoblock kaso hindi nila siya magalaw. May lumapit sa kanya na nagpakilalang isa raw pastor. Kinausap niya si Jun.

Iho, manampalataya ka lang sa Panginoon. Mas makapangyarihan ka kaysa sa nila lang na yan. Gawin mong gabay ang Panginoon. Pagkasabi ng pastor sa mga katagang yan, ay biglang lumingon sa kanya si Jun. Bosneb, yung itsura ni Jun ng mga oras na yon ay hindi kumatagalan. Nakangiti siya at nanlilisik yung mga mata.

Titig na titig siya doon sa pastor. Hindi kami handa sa sumunod na nangyari. Mapilis na tumakbo si Jun papunta doon sa pastor. Sinunggaban niya kaagad. Nung natumba yung pastor, ay umibabaw si Jun sa kanya. Tapos sunod-sunod na pinagsusuntok sa mukha yung kawawang pastor. Medyo natagalan nga kami sa pag-awat sa kanya kasi siguro lahat kami ay natakot. Lima na yung humahawak kay Jun pero hirap na hirap pa rin kami.

Noong sa wakas ay kumalma na si Jun, bigla siyang nawalan ng malay. Tumawag agad sila ng ambulansya at parehong dinala sa ospital si Jun at yung pastor. Hindi naman na nagsampan ang kaswa yung pastor kay Jun, pero hindi na siya nagtagal sa lugar namin. Pumunta lang pala siya sa amin dahil hiningan siya ng tulong tungkol dun sa mga estudyante na sinasaniban. Siguro maging yung pastor na yun ay hindi kinaya yung namemerwisyo sa paaralan. Si Jun naman ay naging maayos din, yun nga lang matagal namin siyang hindi nakita.

Ilang beses pinabless at pinarebuke yung building na yon. Pero pabalik-balik lang yung mga pagpaparamdam. Hanggang sa pinademolish na lang yon, tutalay sobrang luma na at hindi na raw makakapasa sa standards. Ayon daw sa mga pare at pastor na sumubok patahimikin o palayasin yung nilalang na yon, hindi raw siya basta-basta kaluluwa o masamang espiritu. Serneb, isang demonyo raw ang nilalang na yon. Siguro talagang walang sapat na pananampalataya kaming mga residente dito. Yun ang mahirap tanggapin, Serneb. Walang nakapagpalayas sa kanya.

In this story, it was the end of the game, and we didn't have to do it.

Frequently asked questions

How long is this episode of Pinoy Creepypasta?

This episode is 22 minutes long.

When was this Pinoy Creepypasta episode published?

This episode was published on February 25, 2026.

Is there a transcript available for this episode?

Yes, a full transcript is available for this episode. You can read the complete transcript on the episode page.

Can I download this Pinoy Creepypasta episode?

Yes. Use the download control on the episode player to save the publisher-provided media file.