Linea Recta

Maarten staat al in de deurpost, een man die niet doorheeft dat zijn aanwezigheid is verdampt tot louter lichamelijke obstructie. Belinda zet hem buiten met de soepele efficientie van iemand die dit vaker heeft geoefend dan ze toegeeft. Nee, het spijt haar, ze moet morgen vroeg op, en als hij dan toch vraagt of hij op de bank mag slapen, klinkt het als een aanbod dat ze al weigerend heeft gehoord voordat het zijn lippen verlaat. Het is allemaal zo'n gedoe, legt ze uit, en bovendien heeft ze tótaal geen zin in seks, en is ze ook echt dóódop. Ze gaat linea recta naar bed. Wanneer hij vraagt of ze hem morgen belt, antwoordt ze niet met een belofte maar met een verkleining: ze stuurt wel een berichtje. Dan valt de deur dicht, het slot klikt, en het appartement ademt uit.In de stilte daarna blijft er geen spijt hangen, maar wel een herinnering die opwellt als een warme steen: waarom zijn de meeste mannen toch zo ontzettend slecht in seks? Het is geen vraag, het is een constatering, oud als de eerste keer dat een vrouw ontdekte dat alleen-zijn rijker kon zijn dan slecht-gezelschap. Belinda loopt in een rechte lijn naar de dressoirkast, niet naar de slaapkamer, niet naar de bank, maar naar de plek waar de houten la met zacht geruis open schuift alsof hij haar verwacht. Haar vingers vinden wat ze zoekt zonder aarzeling.Het panty wordt omlaag gebracht, tot voorbij de knieën, een stofwaterfall die geen haast kent. Het slipje volgt, een zijden vlek op de vloer die niemand zal opruimen. Ze schakelt het speeltje direct in en brengt het aan op haar kruis, en het trillen treft haar meteen, niet als verrassing maar als herkenning. Ze verkiest haar tril-eitje, dit kleine apparaat van precisie, boven nóg een keer slechte seks met Maarten. Belinda blijft staan bij het dressoir. Ze heeft geen zin om eerst te gaan zitten, geen behoefte aan de houding die anderen verwachten. Met haar rechterhand bedient ze het speeltje, drukt het harder, verschuift het een fractie naar links waar de sensitiviteit dichter bij het oppervlak ligt. Haar linkerhand grijpt de kast vast, een anker terwijl de rest van haar begint te drijven. Ze neemt een doorgezakte houding aan, haar knieën naar buiten gebogen als een atleet die zich voorbereidt op iets intiems, iets dat geen publiek nodig heeft. Het orgasme bouwt zich op achter haar gesloten ogen, een witte concentratie die alles wegvaagt. En net op het moment dat Belinda al begint klaar te komen, precies daar op de grens van alles, gaat de deur-bel. Een schril mechanisch geluid dat niet thuishoort in dit ritueel. Haar lichaam bevriest, niet van schrik maar van een woede die zo oud is als de eerste keer dat een man dacht dat zijn timing belangrijker was dan haar concentratie. Maar Belinda wilde dit eerst even afmaken, houdt het speeltje vast, weigert te laten dat de wereld binnendringt op dit allerintiemste moment.De bel gaat nog een keer, aanhoudender, gekrenkt door haar stilzwijgen. Met een zucht die meer is dan lucht trekt ze zich terug uit het trillen, voelt hoe de opwinding wegebt zonder het hoogtepunt dat ze had verdiend. Toch, ondanks de onderbreking, is ze nog best lekker gekomen, een half orgasme dat meer is dan Maarten ooit heeft gegeven. Ze herstelt zich, doet snel haar slipje en panty weer omhoog terwijl ze naar de voordeur loopt,.De deur gaat open en daar staat hij weer, altijd hij, met zijn jas vergeten of zoals ze vermoedt een excuus verzonnen om terug te komen. Maarten kijkt haar aan en vraagt of hier alles goed is, of hij zojuist iets hoorde. En Belinda, met haar hartslag nog hoog en het trillen nog in haar polsen, verkoopt hem het oudste verhaal: dat was de poes, die is altijd luidruchtig als ze weet dat ze iets van haar krijgt. Ze geeft hem zijn jas aan, drukt het kledingstuk in zijn handen met een gebaar dat grenst aan afscheid. Teruste alvast, zegt ze, en wanneer hij vraagt of ze hem morgen belt, antwoordt ze met een zucht die geen enkele toezegging bevat: okay, zal ik doen.