Little Gidding- Thomas Stearns Eliot

Karakışta bahar kendine özgü mevsimdir Günbatımında donuklaşsa da sonsuzdur, Erimeyle donma arasında, ruhun öz suyu titrer Ne toprak kokusu vardır, Ne de yaşayan şeylerin kokusu. Bahar zamanıdır bu Ama zamanın söz erdiği değil Nerededir yaz, düşlenemeyen? Umarsız bir kral gibi gece gelseydin, Neden geldiğini bilmeyerek gündüz gelseydin, Gene aynı olacaktı, Niye geldim diye ne düşündüysen, Yalnız kabuğudur, kapçığıdır anlamın Ki amaç, yalnız o amaca ulaşılınca anlaşılır O da ulaşılırsa...İsterse hiç amacın olmasın Ya da tasarladığın son’ un ötesindedir amaç, Ulaşılınca değiştirilir Öyle yerler vardır ki, Dünyanın da ucudur, bazıları deniz mağaralarında, Ya da karanlık bir gölde, bir çöl ya da bir kentte, Buradan gelseydin, Saparak istediğin yola, başlayarak istediğin yerden, İstediğin zamanda ya da istediğin mevsimde, Hep aynı olacaktı: Savmak zorunda kalacaktın duygu ve düşünceyi Burada gerekmez doğrulaman, Eğitmen kendini, ya da merak gidermen ya da haber yayman. Ve ölüler neyi söylemediyse hiç, yaşarken, anlatabilirler sana, ölüyken: Haberleşir ölüler ateş diliyle, değil yaşayanların diliyle. Yaşlı bir adamın yenindeki kül Yanan güllerden kalan külün tümüdür. Havada asılı kalan tozlar öykünün bittiği yeri gösterir. Üç durum vardır ki çok kez benzer görünürler ama bambaşkadırlar, Bağlılık kendine, şeylere ve kişilere; Ölüm nasıl benzerse, hayata benzer öbürlerine Başlangıç dediğimiz çoğunlukla son’ dur Ve sona erdirmek başlangıç yapmaktır Son, yola çıktığımız yerdir. Her cümlecik ve her cümle bir son ve başlangıçtır, Her şiir bir yazıt Ve herhangi bir eylem, bir adımdır idam kütüğüne, ateşe, denizin gırtlağına Ya da okunamayan bir taşa: Biz ölürüz ölenlerle: Bak, ayrılıyorlar, ve biz onlarla gidiyoruz. Biz doğarız ölülerle: Bak, dönüyorlar, ve bizi de getiriyorlar.