Loes blijft maar ratelen

Een studentenkamer, twee meisjes. Lotte voelt het aankomen: het gesprek met Loes zal een monoloog worden. Voordat de stroom losbarst, vraagt ze voor de zekerheid toestemming om zich ondertussen te bezig te houden. Loes knikt instemmend — en ratelt los.Wat volgt is een tirade van studiogrief: een docent die te snel door slides raast, dynamische systemen die als moderne kunst worden gepresenteerd, opnames die altijd net te onduidelijk zijn. Lotte knikt, mompelt "inderdaad" en "okay", terwijl haar hand stilletjes onder de deken verdwijnt. Het contrast tussen Loes' academische frustratie en Lotte's steeds intenser wordende ademhaling wordt scherper naarmate het collegeverslag verder gaat.De climax van het verhaal komt als Loes even pauzeert, Lotte's dag vraagt, en dan — na stilte — beseft waarom het antwoord uitblijft. "Oh wacht... jij bent net aan het komen." Geen schok, geen oordeel, alleen een licht geamuseerde constatering. "Nou ja, dan heeft in ieder geval één van ons nog iets leuks gedaan."Een schets van vriendschap waarin intieme grenzen soepel zijn, monologen oneindig, en de ander gewoon doorgaat met waar ze mee bezig was. De koffie kan wachten.