Lunaparkın Abc'si- Adelia Prado

Bilirim nasıl yazılacağını. Mektuplar, notlar, sipariş listeleri, ninemin asla var olmamış çiftliğinde, neşeli gezintilerimi yazarım okul kompozisyonlarında, Ama açıklanamaz şeyler de yazarım: Mutlu olmak isterim, Ve mutlu değilim, acı içinde. Üzüncümden alır götürür beni, kekeleyen çanlar, ağlaşanlar arasında insan: "Hiçbir şey geri getiremez onu bana." diyor. Yaşarım bazı şeylerin birbirine seslendiği yeryüzü yuvarında, haykırdığımızda, denizi çağıran suların sesinden daha güçlü çıkar sesimiz öyle bir yer işte, her ırmak, gözyaşı damlacıklarıyla yüklü İnsanlar acıkır burada. İnsanlar,mutludur burada, olağanüstü güzelliklerle kuşatılmış. Düşün, güvenli bir dönme dolaba bindiğinde başını döndüren -ışıklar, müzik, kendinden geçmiş sevgililer. olağanüstü güzellikler arasında, ölümsüzlüğü istemek için Mutluyum ve acılıyım, yarı yarıya. "Her şeyi al götür tez elden." dedi annem, "git bir dolaş, kendinden hoşnut ol, bir sinemaya git." Annem davranışlarının Dedeme benzediğini fark etmeyerek: "İnsanlara katıl - görmeyi istediğin biri varsa, bulabilirsin onların arasında." dedi. Bağışla sözcükleri, ama istemiyorum artık. Lunaparkta olmak istiyorum, şarkıcının sesi tatlı bir ezgiye dönüştüğünde öğleden sonra... Şöyle de yazabilirim: öğleden sonra. Sözcüksüz, olduğu gibi.