عماد خراسانی | شبی بر مزار خیام

▨ نام شعر: عماد خراسانی▨ شاعر: شبی بر مزار خیام▨ با صدای: شبی بر مزار خیام▨ پالایش و تنظیم: شهروزـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــخیام! بوی عشق دهد خاکِ کوی توامشب ز باده مست‌ترم کرده بوی توامشب به باده‌خانه‏ی عالم رسیده‏ام‏بیهوده منّت از می و مینا کشیده‏ام‏آری چو بخت رهبرم آمد به سوی توبس بود بهر مستیِ من، خاکِ کوی توعمری اگرچه باده‌خوری بوده کار من‏--هرگز نگشته مست دل غمگسار من‏هرگز ز باده این همه مستی ندیده‏ام‏وین سرخوشی ز باده‏پرستی ندیده‏ام‏امشب بهار و ساغر می، مست‏کن‏تر است‏مهتاب و آسمان و زمین رنگ دیگر است‏گیسوی سنبل این همه هرساله چین نداشت‏سلطان گُل جمال و جلالی چنین نداشت‏آری شگفت نیست چو این‏جا مزار تُست‏در این چمن به دیده‏ی نرگس غبار تست‏ذرات این فضا همه مست‌اند و بی‏قرارگل‏های این چمن همه دارند بوی یارامشب ز جای خیز که مهمان رسیده است!‏از ره عمادِ مست و غزل‌خوان رسیده است!‏با یک سری که شور قیامت در آن بوَدبا یک دلی که دشمن دیرین جان بوَدبا حالتی خراب‏تر از کارِ روزگارافتاد مست یکه و تنها بر این مزارمهتاب‏روی باغ سفیدآب کرده است‏از وجد غنچه خنده به مهتاب کرده است‏مستانه باد، زلفِ سمن شانه می‏زندخود را به باغ سرخوش و مستانه می‏زنداز راه دور ناله‏ی مرغی رسد به گوش‏مرغی چو من که داده ز کف عقل و صبر و هوش‏البته عاشقی‏ست جدا مانده از حبیب‏وین ناله‏ها ز جور حبیب است یا رقیب؟‏با ماه گرم درددلِ عاشقانه‏ایست‏آهنگ او ز خانه خرابی فسانه‏ایست‏این‌سان که او نوای غم‏انگیز سر کندبسیار مشکل است که شب را سحر کندمستانه سرگذاشته‏ام من به روی دست‏با خویش گرم زمزمه‏ای سوزناک و مست‏گردیده خاطرات، مجسم برابرموز اشک خود ز هر شبه با آبروترم‏ای دل به راه عشق غم هست و نیست،نیست‏هستیّ و نیستی به بَرِ عاشقان یکی‏ست‏امشب ز باده آتش دل باد می‏زنم‏دیوانه می‏شوم به خدا داد می‏زنم‏ای اوستاد و رهبر مستان هوشیار!برخیز می خوریم علی‏رغم روزگاربرخیز با عماد دمی هم‏پیاله شوو ز سیر و گشت مبهم گردون بناله شومن یک غزل بخوانم ار آن عاشقانه‏هاتو یک ترانه سرکنی از آن ترانه‏هاگاه از گلوی شیشه برآریم ناله‏ای‏گاهی کشیم ناله و گاهی پیاله‏ای‏باهم نوای عشق و جنون ساز می‏کنیم‏می می‏خوریم و مشتِ فلک باز می‏کنیم‏آن‏قدر در میان قفس داد می‏زنیم‏کآتش به آشیانه‏ی صیاد می‏زنیمپروانه‏وار سوخته، شب را سحر کنیم‏با بال‏های سوخته با هم سفر کنیم‏برخیز باده دارم و این باغ خلوت است!‏ای میزبان مخواب که دور از فتوت است!‏اما نه! هرکه رفت، دگر بار برنگشت‏و ز سِرّ خاکِ تیره کسی باخبر نگشت‏این گیر و دار عمر به غیر از خیال نیست‏معلوم نیست حاصلِ این گیر و دار چیست‏امشب عجب ز باده مرا فکر درهمی‏ست‏با عالم خیال مرا باز عالمی‌ست‏ورنه چو خاک گشته دل و آرزوی توبیهوده دل کند هوسِ جست‏وجوی توخیام من بخواب! که من هم بر آن سرم‏کز این قفس به گلشن آزادگان پرم▨عماد خراسانیـــــــــدر باب سرایش این شاهکار ادبی توسط عماد خراسانی، افسانه‌های مختلفی نقل شده است. اما آنچه مسلم است آنکه عماد این شعر را در شوق و تاثر از دیدار آرامگاه خیام سروده است.ضمنا تذکر این نکته ضروریست که شعر در نسخه‌ی چاپی ابیاتی چند، بیش‌تر دارد. متن فوق، از روی صدای شاعر پیاده شده.