Medya ve Demokrasi / Gerçek ve Yanılsama- Noam CHOMSKY

Medya ve Demokrasi: Gerçek ve YanılsamaBu kitabında Chomsky,, Amerikan medyasının ve entelektüel elitlerin ABD dış politikası ve eylemlerine yönelik kamuoyunu şekillendirmedeki rolünü eleştirel inceliyor. Medyanın resmi söylemlere uyumu, belirli konuları göz ardı etmesi/saptırması ve demokrasi/basın özgürlüğü kavramlarının ABD çıkarları doğrultusunda yeniden tanımlanması örneklerle sunuluyor. ABD'nin Orta Doğu ve Latin Amerika müdahaleleri ve medyanın bu müdahaleleri gerekçelendirmesi detaylandırılıyor. Metin, medyanın güçlü kurumlarla bağlarına ve kamuoyu manipülasyon tekniklerine odaklanıyor.Medya, Devlet ve Güç İlişkisi:Kapitalist demokrasilerde iktidarın odağı tartışmalı. Halk yönetici olsa da, temel kararlar özel ellerde ve bu durum geniş etkiler yaratıyor. Bu anlaşmazlığı çözmek için demokratik sistemin genişletilmesi veya halkın müdahalesinin sonlandırılması öneriliyor. Sanayi toplumlarında bu sorun, politik yapılara dokunulmadan, ideolojik kurumlar (medya dahil) aracılığıyla çözülmeye çalışılıyor. Medya, düşünceleri kabul edilebilir sınırlar içinde tutarak yerleşik ayrıcalıkları koruyor.Medya, egemen entelektüel kültürün parçası. Gazeteciler ve yöneticiler genellikle ayrıcalıklı elit kesime ait ve onların algılarını paylaşıyor. Başarılı olmak isteyenler bu ideolojik baskıya uyum sağlıyor; uymayanlar eleniyor. Medyanın yapısı (kısa haber formatları vb.), sıradışı düşüncelerin inandırıcı sunulmasını zorlaştırıyor.Batılı hükümetler, kamuoyunu düzenlemek için piyasa mekanizmalarını kullanıyor. 'Fikirler pazarı', üst sınıfların inançlarını yayarken alt sınıfların ideolojik bağımsızlığını zayıflatıyor. Piyasa, düşünce özgürlüğüyle eşitlense de, devlet kadar etkili bir denetim aracı olabiliyor. Batı demokrasilerinde özel kar sistemine itaat öğretisi yaygın. Yönlendirilen serbest piyasada başarı, güç sahiplerinin konsensüsüne bağlı. Kapitalist sistemde özgürlük dahil her şey metalaşıyor.Propaganda modeli, medyanın mevcut düzenin çıkarlarına hizmet eden varsayımları sorgulamayacağını öngörüyor. Medya ve egemen entelektüel kültür, egemen devlet-şirket bağının elit konsensüsünü yansıtıyor. Politika başarısız olursa, medya farklı araçlar önererek "muhalefet" yapabilir. Medya, 'toplumsal amaçlarını' egemen demokrasi anlayışıyla uyumlu görevleri yerine getirerek gerçekleştiriyor.Medya, devlet teröristlerinin korunmasına örtü olabilir. Nikaragua'daki küçük istismarlar öne çıkarılarak Reagancı terör ve ekonomik savaş programları kolaylaştırıldı; medya 'Sandinistlerin beceriksizliği' yaygarasıyla şiddete ortak oldu. ABD'nin devlet teröründeki rolünü gizlemek önemli. Medya ve terörologlar, ABD ve İsrail'in rolünü görmezden geliyor.Örnekler: Nikaragua, İsrail/Filistin, El Salvador, Türkiye gibi ülkelerdeki medya tutumları örnekleniyor. Medya, ABD destekli güçleri savunurken, mağdurları suçluyor, uluslararası kararları görmezden geliyor, İsrail'in eylemlerini meşrulaştırıyor ve Kürtlerin varlığını inkar eden Türkiye'yi destekliyor. Doğu Timor ve diğer bölgelerdeki katliamlar ise ya gizleniyor ya da önemsizleştiriliyor.Medya üzerine tartışmalar genellikle 'düzen karşıtı' suçlamasıyla sınırlı kalıyor. Medyanın uyumunu eleştirenler, temel varsayımlara dokunmadan ikincil sorunlara odaklanmalı. Medya, otorite düşmanı olduğu suçlamalarına hoşgörüyle yaklaşıyor çünkü bu, bağımsızlık yanılsamasını destekliyor. Ancak gerçek tehdit oluşursa, kısa süreli eleştirilere yer verip 'iki taraftan da eleştiri alıyorum' argümanını kullanabiliyor.Özetle, medya Batı sanayi toplumlarında gücün çıkarlarını koruyan, düşünce ve kamuoyu denetimi sağlayan, gerekli yanılsamaları yaratan, düşmanları şeytanlaştıran ve kendi ülkesinin/müttefiklerinin suçlarını örtbas eden ideolojik bir kurum olarak işlev görüyor. Bu işleyiş, hem yapısı hem de çalışanlarının kurumsal gereksinimlere uyumu sayesinde gerçekleşiyor ve en iyi savunması, eleştirilerin tartışma çerçevesini belirlemesiyle sağlanıyor.