Medytacja TAK vs NIE, Akceptowanie Emocji

To nie jest tak do końca klasyczna medytacja, chociaż ma w sobie jej elementy. Będziemy tu oddychać, ale nie tylko. Będziemy też sprawdzać coś bardzo konkretnego: jaka jest różnica między akceptowaniem naszych emocji i wewnętrznych doświadczeń a opieraniem się im.Czyli mówiąc prościej: zobaczymy, co się dzieje, kiedy zamiast powiedzieć temu, co czujemy, „okej, jesteś”, mówimy raczej: „absolutnie nie, proszę natychmiast opuścić lokal”.W tym ćwiczeniu trzeba będzie wyobrazić sobie trudną sytuację i naprawdę trochę się w nią wczuć. Ale od razu bardzo ważna uwaga: to nie ma być najtrudniejsza sytuacja Waszego życia. Serio. Nie wybierajcie emocjonalnego Mount Everestu, jeśli ledwo dziś macie siłę wejść na drugie piętro.Nie chodzi o to, żeby to ćwiczenie Was rozniosło psychicznie na atomy. Nie robimy tutaj eksperymentu pod tytułem: „zobaczmy, jak bardzo można się zajechać samą medytacją”. Chodzi tylko o to, żeby uchwycić różnicę między oporem a akceptacją. Dlatego wybierzcie trudność na maksymalnie 7/10. Na tyle dużą, żeby kontakt z nią był prawdziwy, ale nie na tyle, żeby Wasz organizm powiedział: no dobra, to teraz odpalam alarm a potem się rozsypuję.Chcemy sprawdzić, jak akceptowanie emocji, myśli, doznań i całego naszego wewnętrznego doświadczenia wpływa na to, jak się czujemy. I właśnie dlatego najpierw zrobimy rzecz dość niewdzięczną, ale potrzebną: zaczniemy od oporu. Od odsuwania. Od zaciskania się wobec tego, co się pojawia. Od tego odruchu, który większość z nas zna aż nazbyt dobrze: nie chcę tego czućto nie powinno się dziaćproszę to natychmiast naprawićzabierać to odemnie A potem przyjdzie druga część - i ona jest tu absolutnie kluczowa - w której zrobimy coś odwrotnego. Spróbujemy otworzyć się na to, co jest, zrobić temu przestrzeń, przestać się z tym siłować i zobaczyć, co się wtedy zmienia.I bardzo ważne: jeśli nie zrobicie tej drugiej części, to całe ćwiczenie właściwie traci sens. Wiem, że jest długie. Wiem, że nasz umysł mniej więcej po minucie siedemnastu bywa jak dziecko w samochodzie i zaczyna pytać: daleko jeszcze? Ale tutaj naprawdę warto zostać do końca, bo sens tej praktyki nie polega tylko na zobaczeniu, jak wygląda opór. Sens polega na porównaniu.Na doświadczeniu różnicy.Na zauważeniu, co robi z nami walka z własnym wnętrzem, a co robi gotowość, by na chwilę przestać się z nim bić.Więc bardzo Was proszę zostańcie do końca.Nie po to, żeby zaliczyć ćwiczenie.Tylko po to, żeby naprawdę poczuć, o co w nim chodzi.