Mektup- Nikola Vaptsarov

Anımsıyor musun o denizi ve makineleri? Ve sintineleri yapışkan bir karanlıkla dolan? Ve o yabanıl özlemi... Anımsıyor musun? Var mıydı tek bir tayfa bakışları, Oraya, mavi engine takılıp kalmayan Anımsıyor musun, nasıl yavaş yavaş sarıyordu bizi bulanık kuşkular? Ve inanç nasıl yavaş yavaş yitiyordu iyiye, insanlara ve arzulara? Anımsıyor musun, yaşam, nasıl birdenbire ve gösterişsiz ele geçirdi bizi... Ve acıdan sıkıp dişlerimizi, geldik kendimize... Ama geç kalmıştık! Bağlıydık, Tutsak edilmiştik bile... Dar bir kafese tıkılmış, yabanıl hayvanlar gibi gözlerimiz parlıyordu hırsla Parlıyordu merhamet dilenerek, Nasıl da gençtik, gençtik nasıl da... Ve sonra... gitgide...kinle ve acımasızca saplandı hasta yüreklerimize nefret Kara bir kangren gibi, cüzzam gibi ve yayıldı ve zehirledi ruhumuzu Fakat orada, göğün yükseklerinde, günbatımı saatinde titriyordu yine kanatları beyaz martıların Ve gök, ışıklarla kaplanıyordu yine Ve mavi mavi ışıldıyordu engin... Ve yine, ufukta akşamları yitiyordu yelkenliler beyazımsı siste ve sallanıyordu dalgaların üstünde direkler Anımsıyor musun bütün bunları? Ama kördük biz! Kör! Biz yine de, iki kardeş gibi paylaşıyorduk seninle saman şilteyi Ve şimdi sana anlatmak istiyorum nasıl dolu olduğumu inançla ve güçle! Şimdi YENİ BİR ŞEY var yardım eden bana yön veren karanlığına eski yanılgıların Ve nefreti eriten göğsümde... Kaynaştıran onu kutsal öfkesiyle Ve yine geri dönüyor işte o özlem Ve o sevinç; acının yerini alan Ve denizin o kaygısız maviliği; rüzgârıyla tropikaların duygularımızı okşayan... Oh, bilsen nasıl seviyorum bu hayatı! Ve güneş yeniden parıldayacak canlandırıcı ışınlarıyla Varsın yansın kanatlarım pervane gibi bu ışıkta İlençlemeyeceğim onu Yakınmayacağım da Çünkü biliyorum ki, gün gelecek vurulup düşeceğim... Fakat ölmek böyle bir zamanda, dünya, yıkayıp temizlediğinde üzerinden yüzyılların küfünü ve zehrini, Milyonlar yeniden doğduğunda hayata, Ölmek böyle bir zamanda, en güzeli olacak türkülerin!