Melanie kwam graag op zolder

Melanie heeft een stekkie gevonden die van niemand is: de zolder, tussen de dozen en het stof. Soms heeft ze een smoesje — iets ophalen, iets zoeken — maar meestal sluipt ze er stilletjes naartoe, haar vaste route om niet op te vallen.De houten stoel bij het kleine raam is haar troon. Vanuit dit niemandsland kijkt ze de straat in zonder zelf gezien te worden. Voorbijgangers, buren, onwetende levens — ze observeert ze allemaal terwijl haar handen een eigen agenda volgen. Het contrast maakt het: hun onschuld, haar stille opwinding.Vandaag hoeft ze niet te doen alsof. Broek en slipje gaan helemaal uit, benen wijd op het hout, geen hindernis meer. De stoel kraakt mee. Het ritme van haar vingers versnelt, de warmte komt sneller dan normaal — alsof de zolder haar beloont voor haar trouw.De climax trekt door haar heen als een bekende bezoeker die geen aankondiging meer nodig heeft. Daarna, met een tevreden glimlach, kijkt ze weer naar buiten. De straat is hetzelfde. Zij niet meer.