Melanie kwam wéér op de zolder

Melanie hoort het geluid niet eens meer. Nee, niet de grasmaaier. Die ronkende motor beneden is slechts het decor; het ritme waartegen zij haar eigen tempo bepaalt. Het begint met de warmte in Melanies onderbuik, die al is opgestoken voordat ze überhaupt haar broek heeft laten zakken. Ze staat voor het zolderraam, haar onderlichaam bloot aan de stoffige lucht, en haar vingertoppen glijden over haar dijen alsof ze iemand anders verwelkomen. Ze heeft zichzelf al nat gemaakt — speeksel, snel, want ze kon niet wachten. Ze haalt diep adem en voelt hoe haar borstkas tegen het ruitkozijn drukt.Melanie kijkt naar beneden, door het vuile glas, naar hem. De buurjongen. Een jaar of tien jonger, misschien, maar zijn rugspieren glanzen in de zon als hij de machine vooruitduwt. Ze heeft dit vaker gedaan. Uit de keuken, achter de vitrage, vanaf veilige hoogte. Maar nu is ze hier, bovenop het oude bureau dat kraakt onder haar gewicht, haar benen wijdbeens, haar voeten tegen de vensterbank. Het zonlicht valt in repen over haar blote huid. Ze hoeft niet stil te zijn vandaag. Jan is pas over een halfuur thuis. Een halfuur van lawaai, stof en ronkende motoren — en van Melanie.Ze leunt achterover, haar rug tegen de koude muur, en laat haar vingers glijden. Haar ogen blijven op hem gericht, op die bewegende schouders, op het zweet dat over zijn onderrug loopt. In haar hoofd is hij niet meer beneden. In haar hoofd staat hij ineens in de deuropening van dit zoldertje, bezweet van zijn werk, ruikend naar gras en benzine, en hij loopt recht op haar af. Geen woorden. Melanie hoeft niet te vragen. Ze is er al klaar voor — de hele ochtend al, eigenlijk. In de fantasie duwt hij haar niet eens voorzichtig terug. Hij grijpt haar bij haar heupen, trekt haar naar de rand van dit oude bureau en neemt haar met dezelfde directheid waarmee hij het grasveld kaalmaait. Geen omwegen. Geen genade.Melanies pols begint te bewegen in het tempo van de maaier beneden. Dronken, repetitief. Maar ze merkt het: met de jaren duurt het langer. Vroeger was ze er in minuten. Nu moet ze haar adem regelen, haar spieren aanhouden, terugvallen en weer opbouwen. Ze laat haar vingers even rusten, voelt de tinteling nagloeien, en begint opnieuw. Ditmaal dieper. Haar billen spannen zich op het hout, haar tenen krullen tegen de vensterbank. Het stof danst om haar heen, maar zij ziet alleen hem. Het geluid van de maaier dempt tot een brom in de verte.En dan, eindelijk, voelt ze het samenkomen. Niet abrupt, zoals vroeger, maar als een golf die langzaam opzwellt, vanuit haar onderbuik door haar buik, haar rug, haar dijen. Ze bijt op haar lip om niet te kreunen — niet uit noodzaak, maar uit concentratie. Ze wil het vasthouden, het moment verlengen. Haar pols versnelt. Het bureau kraakt luider. De grasmaaier stuitert over een wortel beneden en Melanie — voelt de eerste pulserende stoot.En op dat moment, precies op dat moment, hoort ze het. Niet de maaier. De voordeur. Beneden. Een sleutel die ronddraait. Melanies hart staat stil terwijl haar orgasme haar nog doorraakt. Haar handen vliegen naar haar broek, maar haar benen trillen te veel om snel te zijn. Eén woord sijpelt eruit, hees en vol frustratie.Kut.