Meleklerin Unuttuğu/Annem Uçurum Doğuracak- Çiğdem Sezer

Kışın soğuk dudaklarıyla öptüğü gece örtsün üstümüzü Kar gibi geçsin içimizden hayat Suyun diliyle sevelim birbirimizi, ağacın dala söylediğiyle Şehir, rüzgâra tutulmuş şemsiye “Denize bakan evler gibiyim seninle” dediğim bir adam vardı Denize açıldı Ben ondan açıldım Bu mercan adaları, boynumdaki bu beyaz halka ondan… Bu bahçeden geçilmez iki gözüm sevdiğim, diyen bir adam vardı Ben o bahçeden geçtimdi ellerim, ayaklarım Bir zorunluluğu sürükleye sürükleye Dinledim ağacı toprağı ve çimeni Ansızın kar…ve kışın soğuk dudaklarıyla, Toplayıp kaldırdığım kışlıkların arasında Unutulmuş bir yaz gömleği gibi parıldayan ay çatımızdır bulutlar, diyen bir adam vardı Bulutlara götürdü beni ve bıraktı baş aşağı hazırdım düşmeye Kendimden ve birikmiş her şeyden Ne varsa ağırlık yapan boşaltılmış bir ev gibi Kırık dökük eşyalar arasından döne döne...Meleklerin unuttuğu bir güne Düştüm… düşmek Söyledikçe can yakan bir şarkıyı Hiç durmadan içinden geçirmek demekti Buraya melekler hiç uğramadı Buraya melekler hiç uğramadı Böyle yalnız böyle iyi Bir öyküyü yeni baştan okur gibi Yeniden başlar gibi denize Ama hiç bilmediğim bir denize Yeniden başlar yeniden okur gibi derindeki sözcükleri Bana bir kazma, bana bir bıçak Suyu ikiye bölüp boğacak bildiğim tüm öyküleri Böyle dilsiz böyle iyi Ölsem öldüğüm bilinir, kaldım Kapılar üstüme kilitli Bana bir kazma bana bir bıçak Bendeki uçurumu rüzgara bırakacak Uçurum dedim de bir avuç kum Hiçbir rüzgara bırakamadığım İyiyim iyiyim iyi Bir öykü gibi başı sonu belli Hayatın kırık sandalyesine Yerleştirip sözcükleri Kurguluyorum evreni Böyle yalnız böyle suskun böyle iyi Gömdüm mü bir de sözcükleri... Bana bir kazma bana bir bıçak Konuşsam annem uçurum doğuracak