Mendilimde Kan Sesleri- Edip Cansever

Her yere yetişilir, Hiçbir şeye geç kalınmaz ama beni bağışla Boynu bükük duruyorsam eğer, İçimden öyle geldiği için değil Ama hiç değil İnsan yaşadığı yere benzer, O yerin suyuna, o yerin toprağına benzer Suyunda yüzen balığa, Toprağını iten çiçeğe, Dağlarının, tepelerinin dumanlı eğimine Göğüne benzer ki, gözyaşları mavidir Denize benzer ki, dalgalıdır bakışları Evlerine, sokaklarına, köşe başlarına öylesine benzer ki Ve bir gün birinin adres sormasına benzer Camcının cam kesmesine, dülgerin rende tutmasına birinin gazoz açmasına, Hasretine, yalanına benzer Gülemiyorsun ya, gülmek, Bir halk gülüyorsa gülmektir Bir güzel kadeh tutuşun vardı eskiden Dirseğin iskemleye dayalı, -- Bir vakitler gökyüzüne dayalı, derdim ben -- Ve bir kaşın yukarı kalkık, Sevmen acele, Dostluğun çabuk, Biz eskiden seninle İstasyonları dolaşırdık bir bir Ve yağmurdan ıslandıkça, ince İstanbul yağmurunun altında, Esmer bir kadın sevmiş gibi olurdun sen Kadının ütülü patiskalardan bir teni, Upuzun boynu, Kirpikleri, Ve sana uzaktan uzaktan domates peynir keserdi sanki, Sofranı kurardı, Elini bir suya koyar gibi, kalbinden akana koyardı Çocuklar doğururdu Ve o çocukların dünyayı düzeltecek ellerini işlerdi bir dantel gibi O çocuklar büyüyecek O çocuklar büyüyecek O çocuklar... Bilmezlikten gelme, Umudu dürt, Umutsuzluğu yatıştır, Diyeceğim şu ki, Yok olan bir şeylere benzerdi o zaman trenler Oysa o kadar kullanışlı ki şimdi, Hayalsiz yaşıyoruz nerdeyse Çocuklar, kadınlar, erkekler Trenler tıklım tıklım Trenler, cepheye giden trenler gibi Onlar ki, hepsi Bir tutsak ağaç gibi yanlış yerlere büyüyenler, Gördün mü bak Gelmiyor içimden hüzünlenmek bile Gelse de, Öyle sürekli değil Bir caz müziği gibi gelip geçiyor hüzün O kadar çabuk, O kadar kısa, İşte o kadar.