Merdivenler, Uzaklardan, Hani Bazen- Cem Adrian/ Gül ve Telve- Seyhan Erözçelik/ Ecinniler- Fyodor Dostoyevski/ Güvercin Gerdanlığı- Naciye Ürün

Sundum ellerinize kalbimin tüm çiçeklerini Geceleri ay, güneş gibi doğdu yüzüme Gördüm kördüğüm olduğumu Sonu gelmez masalları puslu şehrinde... İçtim kana kana sularını zehirli nehirlerin Gözümü kırpmadım bile... Çünkü ben hayatta sadece zambakların, Güllerin, manolyalar ve yaseminlerin niye açtıklarını, Beni ne biçim sevdiklerini, Ve bende ne bulduklarını biliyorum. Çiçeğin açması da bir tür şiir belki Bilmiyorum… Size laf olsun diye bir şeyler anlattım, siz bunlara istediğiniz anlamı yükleyiverdiniz. Ama hakkınız yok buna, çünkü hiçbir zaman hiç kimseyle konuşmam ben. Konuşmayı küçüklük sayarım... Kafamda çözümlediğim, sonuçlandırdığım konular üzerinde tartışmam ben. Tartışmak katlanabildiğim bir şey değildir. Hiçbir zaman da istemem...Çünkü öğrenmenin tek yolu yaşamaktır. Çünkü ben bin parçaya ayrılsam da, gülümsemeler parıldayacaktır. Ortada doğru olan tek şey: Korkan çok insan olmasına rağmen, korkmanın yersiz olduğudur. Ortada doğru olan tek şey, benim deliler gibi korktuğumdur. Hani bazen benim gibi karanlık seni de korkutuyor mu ? Sessizlikte bir ses duyup seni de benim gibi ürkütüyor mu ? Hani bazen durup dururken bir şarkı seni de ağlatıyor mu ? Güneşteki kar gibi okşayıp, kalbini eritiyor mu ? Güneş uyuyunca ve yerine gece uyanınca ay, Rüzgarlar oynatınca yaprakları, onun sesi duyulur uzaklardan. Dönmemeli... Dönmemeli ve görmemeli hiç beni Bilmemeli, Bilmemeli hiç Duymamalı o asla uzaklardan. Onu bir tek ben duydum uzaklardan Biliyorum ki, bu mevsim gelip geçici, Bu yağan kar... Biliyorum ki, gelecek yine ilkbahar... Biliyorum ki, açacak binbir renk bir çiçek Gökyüzü ve beyaz bulutlar geçecek üstümden Saçlarımda esecek ılık rüzgarlar Acıyor Duyuyor musun ? Kanıyor içimde bir şey Yanıyor...Görüyor musun ? Alevleri her yanımı sarıyor... Acıyor... Sen, aynı sen Ben, aynı ben Yol, aynı yol Biz hep kaybeden Hani bazen yalnızlık seni de öldürüyor mu? Kadın, adamı düşündü ve Bir nefes çekti içine Sürmesi zindan geceden. Adam, kadını düşündü ve Derin bir of savurdu Başı dumanlı yüce dağdan. Al, kandan ter döker can Cennet, cinnete düştü Cinnet, cennete yolcu. Yolcu, yola revan Yol, yolcuyu kanatan diken