Mesnevi, Divan-ı Kebir (901)-Mevlana/Nesib

Eğer şu cihan, tamamıyla yok olsa, ne gam! Sen gözden uzak düşünce, Göz de senin arkana takıldı gitti. Can, gözsüz kaldı da kanlar saçmaya başladı. Bana inciler yağdırasın diye, toprak kesildim sana Başımı kaşıyasın diye, kıl gibi inceldim sana karşı Elimi tutasın diye, varlığımdan el yudum... Gönlüme gelesin diye, hayale döndüm Gönül doğusundan ay gibi doğup baş gösteresin diye, gece-gündüz aşıklığa düştüm, Aşkla yakalar yırttım. Güzellik ilkbaharın beni de bahara döndürür dedim de, bahar bulutları gibi gözyaşları döktüm Balık olmadıktan sonra, eline deniz geçmiş neye yarar? Elimde taş yok Kimseyle savaşım yok benim Kimseyle kavga etmiyorum Şu dünya can gibiyse, Biz canın da, canına can olmuşuz Şu gökyüzü başsa, onun aydın iki gözüyüz biz Ne vedaya gerek var, ne de mektuba hacet Seninle Cehennem ödüldür bana Nereye gizlendimse aşikâr oldum, Hedefte gördüler sensiz iki gün Dertler avcı oldu, ben şikâr oldum İnsafsız vurdular sensiz iki gün Armağan ettiğin kutsal mendile, Akarken içimi dağlayan çile, Manavgat denilen çağlayan bile, Benim gözyaşımdan durgun sayılır! Alemde gam kişiye demâdem gelir gider Her kişiye belâ yükünü çektirir felek Kimdir ki bu cihâna müsellem gelir gider? (Etrafı, dünyayı ve hayatı doğru okumaktır bütün mesele. Dünya hayatı bir uykudan ve hayâlden ibarettir. Tut ki, hayâlinde sultan oldun, tut ki hayâlinde dilenci oldun. Uyandığın zaman ikisi de geçici olacağına göre ele geçmiş olan her şey sonsuz ve hakiki hayata başladığın zaman rüya hükmüne gireceğine göre ne diye gam çekersin?) Nergis meğer ki bildi vefâsız-durur cihân Bâğın yolunda gözleri pür-nem gelir gider Göz yum cihândan, aç gözünü kendi hâline Sen göz yumup açınca bu 'âlem gelir gider (İçinde bulunduğumuz dünya hayatında safa geç gelir tez gider. Hâlbuki elem sıkça uğrar, biraz da zor gider. Dünya hayatının tabiatı o, çünkü ta işin başında)