Mevlana ve Tasavvuf- Nurettin Topçu/ Divan-ı Kebir- Mevlana

Nasılsın deme bana, nasıl olayım? Akıl bir fener Güneş aşkı temsil eder Güneş doğunca fenere lüzum kalır mı? Gönül; bir gün olur, Seni gönlünü alana ulaştırır. Can bir gün olur, seni sevgiliye ulaştırır Sen de derdin eteğini elden bırakma, Çünkü o dert, bir gün olur, seni dermana ulaştırır Bağın bahçenin alımı gelmede Göz gelmede, Mum gelmede Gam bir kıyıya gitmede Ay kucağımızda doğmada. Gökyüzü yerlere inmede, Dünyaya bir uğultudur yayıl­mada, Amberle misk bitmede, Sevgilinin sancağı gelmede... Ne söylersem söyleyeyim, iyiden, kötüden ayrı değil, lütfunla sen söyle! Sensiz hiçbir iş yürümüyor Sen olmazsan, işim gücüm yıkılır gider... Sensiz hiç bir iş yürümez... Uykumu bağlamışsın Şeklimi yıkamış, Silmişsin Beni her şeyden geçirmişsin Sensiz hiç bir iş yürümez Başsan sen, Bacak olayım, Avuçsan, Bayrak olayım Fakat gidersen, yok olurum ben Sensiz hiç bir iş yürümez. Sana gönül verirler, Gönlünden söker atarsın Tövbe eder­ler, tövbeleri bozdurursun; Bütün bunları sen yaparsın... Sen­siz hic bir iş yürümez... Kimi vefaya doğru gider, Kimi cefaya doğru Sen nereye gidiyorsun? Mevkiim, Şerefim Sensin... Saltanatım, Arı duru suyum sensin Aklın gözü senin sarhoşun, Feleğin çarkı sana karşı Zevk, Neşe kulağı senin elinde Sevgilinin cefasına aşık ol, Sevgisine değil Böyle ol da, O nazlanan güzel, Ağlayıp, İnleyen bir aşık kesilsin sana... Bütün Kararsızlığın, Karar aramandan ileri gelir Kararsızlığı iste de, Karar gelsin sana... Kendinde olduğun zaman güz mevsimi gibi donarsın Buz kesilirsin Fakat kendinden geçtin mi, Kara kış bile bahar gelir sana... Kendinde olursan gam bulutuyla örtünürsün Kendinden geçtin mi, Ay doğar kucağında