ماه روزه‌داری، یادآور اصل یگانگی

برای آنانی که هنوز از روح دین به حقیقت دلی زنده دارند و نوری از ایمان به خدای رحیم و رحمان هم‌چنان روشنی‌بخش آینه قلوبشان، آیا هم‌زمان شدن ماه روزه برای بهائیان و مسلمانان می‌تواند حاوی نکته‌ای تامل‌برانگیز و پیامی الهام‌بخش باشد؟ آیا تجربه مشترک روزه‌داری، می‌تواند یادآور قدرت‌مندی از وحدت معنوی همه ادیان و یگانگی همه انسان‌ها باشد؟ وحدتی فراتر از همه تفاوت‌ها؟