มหาทุคตะ - นำนั่งสมาธิเบื้องต้น โดย หลวงพ่อธัมมชโย วัดพระธรรมกาย

มหาทุคตะ - นำนั่งสมาธิเบื้องต้น โดย หลวงพ่อธัมมชโย วัดพระธรรมกาย. แสง ธรรมสว่างล้ำ แสงไหน แสงส่องออกไปไกล ใหญ่กว้าง แสงส่องภพภูมิใด เห็นหมด แสงนี่แหละจักล้าง มืดพ้นมนตร์มาร ตะวันธรรม ตั้งใจหลับตาเจริญสมาธิภาวนากันนะ หลับตาเบาๆ พอ สบายๆ ทำใจให้เบิกบาน แช่มชื่น ให้สะอาด บริสุทธิ์ ผ่องใส แล้วก็หยุดใจไปที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ซึ่งอยู่ในกลางท้อง ของเรา ในระดับที่เหนือจากสะดือขึ้นมา ๒ นิ้วมือ แล้วก็ตรึกนึกถึงดวงใส หยุดอยู่ในกลางดวงใสๆ หรือ ตรึกนึกถึงพระแก้วใสๆ หยุดอยู่ในกลางพระแก้วใสๆ อย่าง ใดอย่างหนึ่งนะ พร้อมกับประคองใจให้หยุดนิ่ง ด้วยบริกรรม ภาวนา สัมมา อะระหัง อย่างสบายๆ ทำใจให้เบิกบาน แช่มชื่น แล้วก็อย่าไปสนใจอากาศจะ อบอ้าวอย่างไร ที่นั่งจะไม่นุ่มก็อย่าไปสนใจ เราจะต้องฝึกหยุดใจให้ได้ในทุกสภาวะอากาศ ทุกสถานที่ เพราะการหยุดใจนำมาซึ่งความบริสุทธิ์ผ่องใสของใจทำให้เรา เข้าถึงความสุขที่แท้จริง และเป็นทางมาแห่งบุญของเราด้วย บุญที่เกิดจากการหยุดใจนี้จะไปดึงดูดทุกๆ บุญที่เราทำผ่านมา ให้มาบังเกิดขึ้นภายในตัวเรา บุญเป็นบ่อเกิดแห่งความสุขและ ความสำเร็จในชีวิตของเราในทุกๆ ระดับ มีบุญมากอุปสรรคก็ น้อย มีบุญน้อยอุปสรรคก็มาก ทุกอย่างขึ้นอยู่กับบุญและบาป เท่านั้น จับหลักตรงนี้เอาไว้ให้ได้ ตอนนี้เราก็ประคองใจให้หยุดนิ่งให้เข้าถึงดวงธรรมภายใน ให้ได้ ถ้ายังเข้าไม่ถึง ชีวิตยังไม่สมบูรณ์ ยังไม่ปลอดภัยอย่าง แท้จริง เราจะต้องมีหลักยึดของใจไว้ตลอดเวลา ภายนอก เคลื่อนไหว ภายในหยุดนิ่ง ข้างนอกแม้เคลื่อนไหวอย่างไร ก็ตาม ข้างในต้องหยุดนิ่ง กิจกรรมในโลกมนุษย์ส่วนใหญ่มักจะ เคลื่อนไหว แต่ใจเราก็อย่าให้ไหวตาม อย่างนี้ชีวิตจึงจะสมบูรณ์ ความทุกข์จะได้ไม่ครอบงำใจเรา แม้ทุกข์มากเราก็จะทุกข์น้อย กว่าคนอื่นเขา ทุกข์น้อยก็จะไม่มีทุกข์ การปฏิบัติธรรม จะต้องทำให้ได้ทุกวัน อย่าได้ขาดเลย แม้แต่เพียงวันเดียว ไม่ว่าเราจะเจ็บป่วยไข้ เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า ก็ตาม อย่าให้สิ่งเหล่านี้มาเป็นอุปสรรคต่อการปฏิบัติธรรม การปฏิบัติธรรม คือ กรณียกิจ กิจที่ควรกระทำ หรือต้องทำ เป็นงานที่แท้จริงของชีวิตที่เราเกิด มาเป็นมนุษย์ นอกนั้นเป็นงานรองลงมา ถ้าเรา มัวแต่ทำมาหากินอย่างเดียว แม้มีทรัพย์เป็น แสนล้านก็จะไม่ได้พบกับความสุขที่แท้จริงเลย มีแต่ความสุขหลอกๆ ที่มีคนมาพะเน้าพะนอ หรือเรามีวัตถุสนองความต้องการของใจได้บ้าง แต่มันก็ไม่สมบูรณ์ การปฏิบัติธรรมนี้ แม้ทรัพย์ ภายนอกจะน้อย แต่ชีวิตของเราจะเต็มเปี่ยม ไม่ได้ชื่อว่าเป็นคนยากจนเลย เหมือนขอทานคนหนึ่งในสมัยพุทธกาลเรียกว่า มหาทุคตะ (สุปปพุทธกุฏฐิ) ท่านได้ฟังธรรมจากพระบรมศาสดา แล้วก็ได้บรรลุ ธรรมเข้าถึงพระรัตนตรัยในตัว ชีวิตก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น มีความสุข มีความเบิกบาน ที่มีพระรัตนตรัยปรากฏในกลางกาย ความรู้สึกว่า เราขาดแคลนหรือยากจนมันหมดไป เหมือน เรามีทรัพย์มากมายมหาศาลกว่าเศรษฐีคนใดในเมืองหรือใน โลก มันอิ่มอกอิ่มใจมาก มีความเบิกบานมาก ความรู้สึกน้อย เนื้อต่ำใจ คับแค้นใจก็หมดสิ้นจากใจ ไม่มีความรู้สึกชนิดนั้น จน กระทั่งเรื่องนี้ไปถึงท้าวสักกเทวราช หรือพระอินทร์ผู้ปกครอง ภพดาวดึงส์ เพราะอาสนะที่เคยนุ่มนวลกลับแข็งกระด้าง ท่าน ก็เลยสอดส่องทิพยจักษุลงมาในเมืองมนุษย์ เมื่อทราบว่า ต้นเหตุเกิดขึ้นเพราะมหาทุคตะได้พ้นจาก ภาวะความรู้สึกว่ายากจน แม้ขาดแคลนโลกียทรัพย์ แต่กลับ มีความรู้สึกว่าร่ำรวยและรู้สึกว่ายิ่งใหญ่ เบิกบาน ก็อยากจะ ไปทดสอบดู ถึงกับต้องลงมาจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ทั้งๆ ที่ ไม่อยากจะลงมา เพราะในเมืองมนุษย์เป็นสถานที่ที่ไม่เป็นที่ บันเทิงของชาวสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เพราะกลิ่นกายของมนุษย์ มันเหม็นเหมือนเอาสุนัขเน่ามาผูกคอ แต่ก็สามารถดึงดูดให้ พระอินทร์ผู้ปกครองเทวดาทั้งหลายลงมาเพื่อทดสอบดู มาเห็นหน้าตามหาทุคตะดูเบิกบาน ดูไม่ออกเลยว่าเป็น ขอทาน หรือเป็นคนยากจนที่สุดในเมือง แต่ก็อยากจะทดลอง ดูว่า โดยปกติขอทานทั่วไปจะปรารถนาทรัพย์ ถ้าให้ทรัพย์แค่ ปริมาณมากกว่าที่ขอทานเคยได้รับ ก็จะสร้างความเบิกบานใจ แก่ขอทานเป็นอย่างยิ่ง แต่วันนี้จะทดลองให้ทรัพย์มากกว่านั้น จึงได้กล่าวกับมหาทุคตะผู้ได้บรรลุพระธรรมกายภายในเข้าถึง พระรัตนตรัยในตัวว่า “ขอเพียงท่านมหาทุคตะกล่าวว่า พระ รัตนตรัยไม่มีจริงและก็ไม่ดีจริง อยากจะได้ทรัพย์อะไร เราจะ หามาให้” มหาทุคตะถามกลับไปว่า “ท่านเป็นใคร ทำไมถึงมา พูดอย่างนี้กับเราผู้เข้าถึงพระรัตนตรัย ใจเราไม่ได้ง่อนแง่น คลอนแคลนในพระรัตนตรัยเลย เพราะเราเป็นอันหนึ่งอันเดียว กับพระรัตนตรัย เราหายสงสัยแล้วในการที่ว่า พระรัตนตรัยมี จริงหรือ ดีจริงไหม เพราะเราเป็นตัวพระรัตนตรัยเอง รู้ว่ามี จริง แล้วก็ดีจริงๆ” พระอินทร์เห็นว่าหลบไม่พ้น จึงบอกว่า “เราคือท้าวสักก เทวราช” มหาทุคตะกล่าวว่า “ท่านก็เป็นถึงพระราชาแห่งเทวดา