من ایده آلی

مشکل انسان این است که در بیشتر مواقع می خواهد چشم خود را بر واقعیت ها ببندد. دوست دارد در یک دنیای ایده آلی غوطه ور باشد. بعبارت دیگر در آن واحد در دو دنیا زندگی کند ؛ از یک سو در دنیای واقعیت ها و آنچه هست و از سوی دیگر در دنیای خیال بافی ها و توهم ها . بشر گویا نمی خواهد آنچه هست را باور کند ‌، اینهمه تضاد و تعارض را بپذیرد . در پی فرار است ، دنبال مفر می گردد . از این رو دل به باورهای نسنجیده و خیالی و ایده آلی می بندد. از آنچه هست راضی نیست ، برای خود یک دنیای پنداری و اتوپیایی تصور و تجسم می کند. بر اثر تلقین های مکرر و دل به موعظه ها و خطابه ها سپردن ، این دنیای مفروض را هم ممکن می بیند و تا پایان عمر با این خیالات سر می کند. این حکایت غم انگیز همه ماست . حکایتی که در آن بیشتر تراژدی است تا بیداری نسبت به واقعیت و حقیقت . من ز مکر نفس دیدم چیزها که برد از سحر خود تمییزها