Moje życie w sztuce

Nie każda podróż wymaga biletu – czasem wystarczy biała ławka w muzeum i kilka obrazów, które patrzą na ciebie, zanim ty zdążysz spojrzeć na nie. Ten odcinek to próba uchwycenia tego, co ulotne: momentów zawieszenia, drgań duszy, zderzenia sztuki i codzienności. Bez prób rozstrzygania. Bez przymusu rozumienia. Z odwagą na niepewność.Esej „Moje życie w sztuce” to opowieść o patrzeniu – głębokim, nieoczywistym, czasem niewygodnym. O pytaniach, które nie chcą być uciszone, o wspomnieniach, które wracają mimochodem. O sztuce, która nie daje się zamknąć w ramy, ani w katalogi. To 20 minut na zatrzymanie. Na spojrzenie w siebie – przez pryzmat obrazów, instalacji, światła i ciszy.