Mola- Adnan Azar

Saçlarımı erken rüzgarlarla dağıttım Alnımdaki lekeler eylül ıslıklarından Yüzüm,kör bir aydınlıkta nedensiz şimdi Yani nedensizim, yani yolum uzun, gün kısa Eşikte terlik unutulmuş Zaman içinde. Bir ev evler içinde, Bir ev avlu içinde, Unutulmuş evler içinde, Unutulmuş kaç yüz, Kaç ses Zaman içinde. İç içe üç yol, üç su Unutulmuş bir dal orman içinde. Alıştım, artık çiçeklerle deniyorum kendimi Son kimliğim de aşınmıştı geceye karışmaktan Gülüşümün adını bulamayacaklar, biliyorum Çocukluğum yaşlanmayacak uğultularda Eskiyen günlerde bir ilenç var, bunu da biliyorum Resimler yırtılırdı bakışlarımdan, yine de üşümezdim Yine de uzanırdım sabahın buğusuna Unuturdum göğsümü delen ışıkları Seni artık yaz sularında aramıyorum Burada geceler yoksul, çocuklar suskun Ve binlerce söz ölüsü ellerimde Ben de susuyorum, sustum artık Sustum ve yüzüm kanamıyor hiç bir güle