Mor Rüya Barı (Suyun Rüyası)- Engin Turgut

Sesin mektup olsa bir kuş gibi kanatlanır, dolaşır yeryüzünü Ve içindeki keder mavileşir sen elmayı ısırdığın zaman Sen turnalara baktığın zaman, iklimler aşkla yer değiştirir Sen üzgün evlerden güneş bakışımlı bahçeler yaparsın... Akan sularsın ağaçları şımartan, kalbisin çılgın sokakların Ellerinde lirik telaş, ellerin gökkuşağı olmalı renkleri üzmeyen Ellerin, karanlığın penceresini kapatan bir kalp gözü sabahı Ellerin aşk kurabiyeleri yapan mükemmel bir pasta ustası... Ah, biliyorum... yaz okulu olmalı parmaklarındaki gülümseme Çocuklar sevinsin diye parmakların dans ediyor renklerle Ve şarkılar hatıra biriktiriyor, benim yerime de bak...deniz orada Deniz ve balıklar armağandır bizlere, Sevdiklerimiz de özler bizi ve inan ki ölmüyor hiçbir şey... Aşk istasyonunda ne kadar çok bekleyen varmış kendisini Mor rüya barına gidelim, iki şiir parlatalım ve doya doya içelim Ah, İstanbul'un gözleri senin gözlerine nasıl da benziyor ışıltılı Gözlerin arkadaş ve sevgili, gözlerin gurbet gibi bakıyor Gözlerin susmanın bulutlarını taşıyor ve masum yazlar Sen incecik bir yağmur olmalısın ovaların kalbine iyi gelen Küsmesin gözlerindeki martı, Lekesiz hevesler sahilinde rüzgâr olmalısın, boşluğu kenara çek İçimden geçen kelimeler ıslık çalıyor duyuyor musun? Biliyor musun nasıl da kıskanıyorum yenilmiş öteki yanımı... Bağışlar mısın şu geveze kalbimi? aklım hep şiirin diline düşüyor Anlıyor musun herkese şiir yazılmıyor, üşüyor seyyah renkler Erkenden uyanıyorsun sulardan önce, renkler kilit tutmuyor Renklerin çocukluğu şen şakrak, renklerin kayığına binelim Yalayalım renklerin, tuvalin, kâğıdın, boyanın kokusunu Bir aşk kamaşması olsun hayat, sadece hayatın peşinden gidelim Yırtılmasın daldaki mahcup gül, yırtılmasın kelimelerin saflığı Rüyanın renkleriyle de yıkanır gövdenin güzden kalma akşamları Kırlara inilir, bayırlara çıkılır, dumanı tüter yolcu olmuş ruhlarımızın Yalnız ruhlar resitaline iki bilet aldım, ne kadar da kalabalıkmış salon (: Güngörmüş sokaklardan geçiyoruz, su gibi kardeşliğin yaz gecelerinden Tanrının kalbine tırman, çok çalışsın ellerindeki ışık, şiirin ışığına tutun Şehrin göğünü kucaklasın ellerin, çok olsun yüreği yufka dostların mırıldan renklerin duasını ve gölgeni de götür her yere Düşlerini de götür, düşlerimizden daha büyük değiliz hiç birimiz Komşun olsun kelimeler, kelimeler hiç bitmez hatırlamak için kendimizi Eşyaların sessizliğine dokun, çünkü onların kalbi var, bakılmazlarsa ağlar Kayıp bir eşya gibi durmayalım evlerin unutulan tozlu yerlerinde Başkasına sığınmak ceza, kendimize sokulmak, iyi olmanın şarkısı Kasvet ve kahır o yaşlı trene binsin de gitsin, hakikat çiçeği el sallasın Sahici bir vefanın alkışlarıyla ısınsın ellerimiz, gül koksun ellerimiz Nefes olmanın bereketiyle gönlünü alsak- şu yarası derin dünyanın Arkadaşım gurbete sürgün olmuş, zalim anılar boşanıyor boğazından Arkadaşım şiir olmuş, evlerden tuvallere, sokaklara kaçan solgun bir şiir... Şehirlerden, ülkelere uçan tek başına kalabalık bir resim meleği olmuş Belki de bundandır, fiyakalı bir aşkın dumanlı renklere doğru yelken açtığı