Mos u bëj si Fariseu! (Luka 18:9-14)

 Mos u bëj si Fariseu! (Luka 18:9-14)1. Krahasimi midis Fariseut dhe TaksambledhësitQëndrimi i Fariseut: Ai shfaqet i vetëdrejtë, mburret me veprimet e tij sipërfaqësore (agjëron dy herë në javë, jep të dhjetën) dhe i sheh të tjerët me përbuzje.Qëndrimi i Taksambledhësit: Ai qëndron larg, nuk guxon as të ngrejë sytë drejt qiellit, por rreh kraharorin e tij në shenjë pendimi, duke kërkuar mëshirë.Gjykimi i Jezusit: Jezusi vë në dukje se taksambledhësi u kthye në shtëpi i drejtësuar, ndërsa fariseu jo, sepse "kushdo që lartëson veten do të përulet, dhe kushdo që përulet do të lartësohet".2. Realiteti i Njerëzimit Përpara PerëndisëAskush nuk është i drejtë: Duke cituar edhe Apostullin Pal (Romakëve 3:10-12), mësimi thekson se përpara Perëndisë nuk ka asnjë njeri plotësisht të drejtë.Pamjaftueshmëria e veprave fizike: Veprimet e jashtme fetare apo ritualet nuk mjaftojnë për të fituar miratimin e Zotit nëse ato bëhen pa një zemër të ndryshuar.Nevoja për pendim të sinqertë: Përpara Zotit duhet të paraqitemi ashtu siç jemi, duke pranuar natyrën tonë mëkatare dhe nevojën absolute për hirin e Tij.3. Rreziku i Hipokrizisë dhe ParagjykimitMungesa e përulësisë: Kur mendojmë se i dimë ose i kemi të gjitha, rrezikojmë të bëhemi si fariseu – hipokritë dhe paragjykues.Gjykimi i të tjerëve: Eshtë e lehtë të shohim gabimet e të tjerëve (duke i quajtur grabitqarë, gënjeshtarë apo mëkatarë) dhe të harrojmë se edhe ne vete kemi nevojë për mëshirë.Betejat e padukshme: Çdo person kalon beteja dhe luftëra të ndryshme në jetën e tij që ne nuk i dimë; prandaj nuk duhet t'i paragjykojmë apo t'i shohim me përbuzje.4. Marrëdhënia e Vërtetë me ZotinLidhja shpirtërore: Ashtu siç kemi një ndjesi të thellë dashurie dhe jemi gati të bëjmë gjithçka për familjarët tanë, kjo shërben si një shkëndijë për të kuptuar se çfarë do të thotë të kesh një marrëdhënie të vërtetë me Zotin.Zemra e thyer: Të kesh marrëdhënie me Perëndisë do të thotë të vish përpara Tij me një zemër të thyer dhe të përulur.Besimi dhe bekimet: Kur i bindemi urdhërimeve të Tij dhe besojmë me gjithë zemër, Perëndia është gjithmonë gati të na falë, të na bekojë dhe të na mbështesë edhe në momentet më të errëta.KonkluzioniKy mësim na fton të gjithëve të reflektojmë mbi gjendjen e zemrës sonë përpara Perëndisë dhe në raport me njerëzit që na rrethojnë. Mesazhi kryesor është se përulësia e sinqertë dhe pranimi i mëkateve tona sjellin faljen dhe drejtësimin nga Zoti, ndërsa vetëkënaqësia, hipokrizia dhe paragjykimi na largojnë prej Tij. Ne duhet të kërkojmë mëshirën e Perëndisë përmes Krishtit dhe të tregojmë të njëjtën hir, dashuri dhe mirëkuptim edhe ndaj të tjerëve, pa i gjykuar ata.