Müntehirler- (Bercestem)/ Kalbimin Kalbisin Sen (Ölesiye Yaşamak)- Erich Maria Remargue/ Dağıık Terim- Rene Char

Artık anlaşılmıştır günün akşamlığı, Kesin mat yok, iyi oyun vardır sadece Ve satranç, aslında dalgınların oyunudur Dalgının ölüm karşısındaki sükuneti, Düşmana, ölümün dehşetinden korkuludur “İzimi süren bir panter var: Bir gün beni öldürecek olan... Acıları, mutsuzlukları, karşılıklı haksızlıkları h a t ı r l a m a ğ a b i l e d e ğ m e z... Uyumaya gidiyorum, Yatağa yatır beni. Baş ucuma bir lamba koy; Bir yıldız kümesi; ya da nasıl istersen; Her şey olur; birazcık kıs ışığını. Fırtınaya tutulmuş tayfaların rüzgarı dinse bile, Yarılmış... Kırık Tekneleri sulara gömülürken, Umutsuz... Çaresiz gözlerine dökülen parlak bir yıldızın ışığından farksız... “Dostça gülümsedi. Bu gülümseme sanki bana değil de, çocukluğuma gitmiş gibiydi.” Ne demek istediğini kestiremiyordum. Tuhaf bir andı. Her şey birden bire susmuştu. Batan güneş, yüzüne sımsıcak bir renk vermişti. Ama yine de, içime sessiz bir korku gibi bir serinlik yayılıyordu. Rüzgar yeniden esmeye başlarsa, artık yanı başımda olmayacakmış gibi bir korkuydu. Rüzgar nedir ve sessizlik nedir? -Birbirlerinden öylesine farklıdırlar ve yine de aynı şeydirler. Ben, atlı karıncanın renk renk atlarını bir süre koşturdum. Mavi ipekli altın gondollara bindim. Bu gondollar yalnız dönmüyor, aynı zamanda yukarı aşağı da vuruyordu. Sen böyle şeyleri sevmezsin değil mi? ''Sen benim gençliğimsin”. “Bunu şimdi anlıyorum. Sen, bu gençliğe ait olan her şeysin. Bir şey de, öteki şey de sensin, pek çok şeyde sen. İnsanın ancak elinden kaçıp gittiği zaman ne olduğunu anladığı şey de sensin.'' Sen bağırdığında, dünya susar: kendi dünyanla uzaklaşır. Her zaman, alamadığından daha fazlasını ver. Ve unut....Böyledir kutsal yol. Dikeni çiçeğe çeviren, şimşeği köreltir. Şimşeğin bir tek evi vardır, birçok patikası. Ev yükselir, patikalar kırıntısız. Küçük yağmur yaprakları sevindirir, ve geçip gider kendini adlandırmadan. Yer altındaki kuş, yeryüzündeki yasın şarkısını söyler. Yalnız siz, çılgın yapraklar, siz doldurursunuz yaşamınızı. Bir kitabın ölmeye geldiği bir plajı alevlendirmeye, bir demet kibrit yeter. Her sözü kendimize vaadederken, onu terk ederek ilerliyoruz. Ne zamandır, ertelediğim her acı, çıt çıkarıyor artık, Bu şiir... Artık çiçek açma zamanıdır taşın, Yüreğinse tedirginlik zamanı. Zamanıdır, Zamanı gelmenin, Artık zamanıdır. Sendelerken yaşamım ve bilinmez yönlerim, Deniz sakin ve derin...Koynuna aldığı her şey uykuda. Söylemek istediğim şu: Hayatımdaki bütün mutluluğu sana borçluyum. Bana çok sabır gösterdin, inanılmaz derecede iyi davrandın. Bunu söylemek istiyorum; zaten herkes biliyor bunu. Yazdığım bu şiirleri bir gece ateşe verdim sessizce Gözümün önündeki görüntüler, renkli kırları andırıyor. Korkacak bir şey yok....Kırlarda koşuyorum. Bu şiire başladığımdan beri, bir yağmur bekliyorum nedense Gecikmiş damlalar vuruyor pencereme Seni sandığımdan çok daha fazla seviyorum. Gittikçe sertleşerek esen rüzgar gibi bir şey bu. İnsan, onu önce oynaşıp duran bir rüzgar sanıyor, sonra birden gönlünün fırtınaya tutulmuş söğütler gibi eğilim verdiğini fark ediyor. Seni seviyorum, kalbimin kalbisin sen. Bütün bu kargaşalığın ortasında huzur kaynağı sensin. Sen, çiçeklerin susayıp susamadığını işitebilensin. Sen, akşamları, zamanın, avdan dönmüş bir köpek gibi yorgun olup olmadığını bilensin. Seni seviyorum, Bilinmeyen bahçelere açılan büyük bir kapıdan çıkan gibi bu duygu içimden fışkırıyor. Sanki, içimde tanımadığım birisi konuşuyor. Bunun dördüncü sınıf bir melodrama mı, yoksa artık, korkusu kalmamış kalbinim kendisi mi olduğunu bilemiyorum...