Müsveddeler- Didem Madak

Anlatarak bitiriyorum hayatımı, Bilmiyorum başka nasıl bitirilir bir hayat Bir çiçek çizdim bu akşam avcuma, İsmini her şey koydum. Simli ojeler sürdüm yalnızlıktan sıkıldığımdan. Müsveddesi gibi şimdi tırnaklarım-Yıldızlı bir gecenin. Tombul güvercinler dolaşırdı kiremit çatısında Bulutlar akardı paçalarından, uğuldarlardı. Kuşların şarkılarından anlarım Kimse hayra yormaz beni Kuşbaz ve uçmaya meraklı, Ütüsüz giyerim karabasanlarımı Sakarım, sık sık çarpar deviririm yazgımı İçimdeki suyu döktükten sonra işte, ondan sonra Şikayetim yok, rahatım. Taşralı ve safım. Balkonda asılı kalır günlerce gökkuşağım, Ben böğürtlen lekeli çocuğu oynayacağım, O kirli, beyaz gömleğim. Kırmızı günleriyim ben takvimlerin Okullar tatil oluyor ben söz konusu olduğumda Şeker istemeye geliyor çocuklar. Oyun oynuyoruz, Sağlam bir halatla çekiyorum acıyı kendime doğru Siyah iş günleri müdahale ediyor hayatıma Mor bir köşe yastığı gibi isyankar oturmak istiyorum- Ben oysa divanın en ucunda Çorba pişirmek istiyorum, Sonra kalkıp ekmek kızartmak, Bıçağın ucuyla kazımak aşkı, fazla kızardığında Söyleyin ateşe, Ruhunu üflemesin benden başkasına Çiçek silindi bu sabah, ellerimi yıkadığımda “Ellerim bomboş...” Bir şaşkınlık şarkısı olarak besteliyorum aşkı Kaprisli notalar, huysuz sololarla Bekçisi olmayan geceler denk geliyor bana, Çaresiz bekliyorum, Düdük çalıyorum, Gecenin bir yarısı oturup ağlıyorum bir çocuk parkında Tanrım! Diyorum sadece Başka bir şey diyemiyorum zaten o an Bir mutluluk şiiri yazamam bu saatten sonra! Yokuş aşağı şarkımı söylerdim, “Kanatlarım vardır benim, uçarım” Koşup kaşe kabanından yakalardın uyduruk şarkılarımı Ne çok ısıttın beni, Ne çok ısıttım seni, Ben sevgilim... Bir çocuk bayramı gibi yaşamak isterdim her aşkı Bir mutluluk şiiri yazamamaktan dolayı, İmlamı iyice bozsam da fark etmez artık Kime ne “de-da”ları ayırmasam? Noktalarda durmasam, Bir ünleme koşsam yalnızca, Sonu uçmak olan çığlığa Bazı vakitler tren geçiyor evin yakınından Yaşlanıyorum pencereden her bakışımda Annemin temizlik günleri gibiyim Yorgun, solgun ve beyaz Birini çok sevmek gibiyim Kestane pişiririz diyoruz sobada Hayallerimiz çatlıyor sonra, çıtırdıyor, kızarıyoruz. Bu şiirden bir bölümü attım Kilometrelerce uzağa Tavşanlı pijamalarımla balkona çıkıp, el salladım ardından Havaya uçuracaktı şiirimi az daha, Ben ruhunu getirsin istemiştim oysa Onu da tam buradan attım. Ben ne de olsa yakıp yıkanlar listesinde Ölü yada diri arananlardanım