Mutlu Son/ Er- Ayşe Sevim

Sevgili mutlu son, beni tanısaydınız severdiniz Kaybolacak kadar hiç yürümedim Kış mevsimini mp3e yükleyip dinlerdim sonsuza kadar Kalp masajı sonunda aniden alınan nefesleri bilir misiniz? Öyleydim Şekerliği anne duasıyla doldurmuştum, Alır mısınız biraz? Hem üç poşet çocuk sesi almıştım bakkaldan Beni tanısaydınız severdiniz mutlu son, biraz daha oturun lütfen İnanır mısınız, dünya terlediğinde sırtına havluyu ben koyuyorum Belki de aksi oluyordur Hayatı deli gibi alkışlıyor herkes... Belki de aksi oluyordur Savaşta birliğini kaybetmiş er gibi aradım sizi mutlu son Birlikte rus ruleti oynayalım, gitmeyin Tetiğe basmadan önce camı açarsam Rüzgar sizi düşündüğüm anları devirir Telaşla toplarım kırıkları “Tahmin ediyorsun, öyleyse yanılacaksın” diye bir ses duyarız mutlu son Korkarız Telaşla toplarız kırıkları Şimdi bir besmele kapıya omuz atıp içeri girse, Yanan bir eve dalan bir anne gibi girse Ya da besmele bir şehir olsa, olabilir bence Çay bahçelerinde beşerli altışarlı oturan insanlar piyano tuşlarına benzeyebilir Bir kayalıktan denizi seyretmeye benzeyebilir Ağlarken birine sarılmak gibidir belki Gök gürültüsünün ona dokunmak istediğine inanıyordu Karda yürürken çıkan sesin kendisiyle konuştuğuna, Ve yılanların dilini anladığına Yüzyıl önce kaybolmuş bir anının, bir çukura saklanıp onu beklediğine Yağmurda ıslanmış bir öğle vaktini, iyice sıkıp kurutabileceğine Derste camdan bakan talebelerin birer rüzgar gülü olduğuna Ve hızla dünyanın etrafında döndüklerine Ve asla geriye dönmediklerine Atmosferden başını eğip dünyaya bakan yağmurun kekelediğine inanırdı Neyiz biz peki? İçimize doğru büyümekten vazgeçtiğimizden beri neyiz? İnsan mıyız? İnsanla alakalı bir anı mı? İnsanla ilgili bir resim mi? Biz böyle bir hayatı ıskaladık işte mutlu son O yüzden birlikte rus ruleti oynayalım gitmeyin İlk sırada ergenliğim, onun gözü karadır Sonra silahı otuz yaşıma uzatın Siz mutlu son, hile yapabilirsiniz Ölmenizi asla istemem