My Duty Was To Speak with Abdolali Azimi

April 29, 2025از من گفتن بود: کاش خاموشی بود؛ روزگارِ همهمه و هیاهوست. سکوت، گوهرِ کمیاب و حتی نایابی‌ست. اهلِ زبان، نااهل شده‌اند، وگرنه زبان فارسی در بهترین وقتِ خود است. از کلامِ کهن تا روزمره را می‌توان کنار هم کاشت؛ زیبا، رَسا و گویا، فارغ از هیچ توضیح و شرحی، می‌بالد، بار می‌گیرد و بار می‌دهد. کاش می‌شد دل‌ْدرست نشست و فقط گفت و نوشت. مجالِ ما—درست‌تر بگویم، مجالِ من—تنگ و تُرُش بود. از من گفتن بود، گفتم:“I wish there was quietude; it’s a time of noise and commotion. Silence is a gem hard or even impossible to find. Lovers of language, are loveless now, otherwise the Persian language is in its prime. One can even plant ancient and everyday words side by side; beautiful, clear and articulate, without any explanation or description, it flourishes, takes and bears fruit. I wish it were possible to sincerely sit and only speak and write. Our opportunity—let me be more precise, my opportunity—was tight and tart. I had to say, and I said it.”وقتی نام خانوادگی آدم عظیمی باشد، بهترین اسم کوچک هم عبدالعلی‌ست. در واقع، من در ۱۴ بهمن ۱۳۳۶ دنیا آمده‌ام، اما در شناسنامه ۲۴ بهمن ۱۳۳۵ قید شده است. زادگاهم ابرکوه است که به ابرقو معروف است. تا زمان دستگیری (۱۳۵۴) همان‌جا درس می‌خواندم. دیپلمم را در زندان گرفتم و پس از آن در دانشگاه تهران در رشتهٔ فلسفه قبول شدم که با وقوع انقلاب فرهنگی به ابرقو بازگشتم و به کشاورزی پرداختم. تا سال ۶۹، علی‌رغم بازگشایی دانشگاه، از ادامهٔ تحصیل محروم شدم. پس از کسب اجازه، تغییر رشته و دانشگاه دادم و در رشتهٔ زبان و ادبیات فرانسه دانشگاه شهید بهشتی درس خواندم. دانشگاه حقیقی من وقتی شروع شد که پس از آشنایی با دوستان نویسنده و شاعر، از جمله اکبر سردوزامی، مرتضی ثقفیان، کامران بزرگ‌نیا و...، با گلشیری آشنا شدم و در جمع پنجشنبه‌ها پذیرفته شدم. با داستان شروع کردم و از سال ۶۶ با شعر آشنا شدم. دو مجموعه شعر، «با نام گل» و «از جغرافیای من»، منتشر کرده‌ام و در هر نشریه‌ای که گلشیری سردبیر بود ــ مفید، زنده‌رود و کارنامه ــ از جمله دبیران شعر آن‌ها بوده‌ام. در حال حاضر، از تابستان ۱۴۰۳ به ابرکوه برگشته‌ام و به‌همراه گربه‌ها، مرغ‌ها و خروس‌ها در خانهٔ پدری زندگی می‌کنم و به‌جز شعر، مشغولیت و مسئولیتی ندارم.“When one's last name is Azimi (great), the best first name is also Abdolali (servant of the great Ali). In fact, I was born on February 3, 1958, but my birth certificate notes February 13, 1957.My birthplace is Abarkuh, which is known as Abarghoo. I studied there until my arrest (1975). I received my diploma in prison and afterwards, I was admitted to the University of Tehran for Philosophy, but with the events of the cultural revolution, I returned to Abarghoo and took up farming. Until 1990, despite the reopening of the university, I was prohibited from continuing my education. After obtaining permission, I changed my university and field of study and studied French Language and Literature at Shahid Beheshti University.My real university began when, after getting acquainted with writer and poet friends, including Akbar Sardouzami, Morteza Saqfian, Kamran Bozorgnia, and others, I met Houshang Golshiri and was accepted into the Thursday gatherings. I started with stories and became acquainted with poetry in 1987. I have published two poetry collections, "Ba Nam-e Gol (With the Name of the Flower)" and "Az Goghrafiyaye Man (From My Geography)," and every publication where Golshiri was the editor-in-chief, such as Mofid, Zendeh-Rood, and Karnameh, I was the poetry editor as well.Since the summer of 2024, I have returned to Abarkooh and live in my family home along with the cats, chickens, and roosters, and besides poetry, I have no other occupation or responsibility.”