مزامیر باب 123 – نگاه امیدوار به سوی خدا

در این قسمت از «لحظه‌ای با خدا»، باب ۱۲۳ را می‌شنویم؛ دعایی از دل تحقیر و سختی، با چشمانی که به سوی خدا دوخته شده است.🌿 تفسیر جامعاین مزمور کوتاه است اما بسیار عمیق.نویسنده خود را مانند خدمتکاری می‌بیند که نگاهش به دست ارباب است—یعنی کاملاً وابسته، منتظر و امیدوار.قوم در میان تمسخر و تحقیر زندگی می‌کنند؛ کسانی که در رفاه‌اند، آن‌ها را کوچک می‌شمارند.اما پاسخ این درد، واکنش یا انتقام نیست—بلکه نگاه مداوم به خداست.این «نگاه کردن» فقط دیدن نیست، بلکه اعتماد، انتظار و تسلیم است.💬 پیام روحانیوقتی دنیا تحقیرت می‌کند، نگاهت را پایین نیاور—بالاتر ببر.