นำปฏิบัติบัลลังก์ที่ 2 - การอบรมอานาปานสติสำหรับผู้เริ่มต้น วัดบุปผาราม (26-28 ม.ค. 67 6/14)

การอบรมอานาปานสติสำหรับผู้เริ่มต้น วันที่ 26-28 ม.ค. 67 ณ วัดบุปผาราม กทม. โดยพระอาจารย์สุชีพ สุธมฺโม (พระกิตติวิมลเมธี) ผู้ช่วยเจ้าอาวาส วัดบุปผารามวรวิหารนั่งคู้บัลลังก์ คนที่นั่งเก้าอี้อย่าไปพิงนะ ถ้าเราพิงทิ้งกาย อาการทิ้งกาย คือ จิตมันไหลเข้าไปสู่ความพอใจ ทิ้งกายอย่างนี้แป๊บเดียวนะเดี๋ยวก็จะหลับ นั่งเก้าอี้ต้องนั่งให้ตรง ถ้าเรานั่งไปสัก 10นาที 20 นาทีแล้วมันเมื่อย คลายเวทนาไม่ได้ มันรบกวนจิตใจอยู่เรื่อยๆ เราก็เปลี่ยนได้นะ วิธีการเปลี่ยนต้องเปลี่ยนด้วย รู้ยังอยู่ข้างใน การเปลี่ยนท่านั่งเป็นกิริยาอย่างหนึ่ง รู้อยู่ข้างใน แล้วก็รู้เปลี่ยนนำปฏิบัติบัลลังก์ที่ 2 (15 นาที)นั่งตัวตรง รวบรวมตัวความรู้ทั้งหมดเข้าไปสู่ที่ตั้ง เหนือริมฝีปากกับปลายโพรงจมูก นิ่งรู้เฉยอยู่ หายใจเข้าให้สุดโดยที่รู้นิ่งเฉยอยู่ที่เหนือริมฝีปากกับปลายจมูก หายใจเข้าให้สุด แล้วค่อยๆปล่อยลมหายใจออกมาช้าๆ เพื่อให้ตัวรู้ที่เค้านิ่งรู้เฉยอยู่นั้น ได้รู้ตรงต่อลมที่กระทบ ตั้งแต่ต้นลม กลางลม ปลายลม จนสุดลมหายใจที่ไหลออก นิ่งรู้เฉยอยู่อย่างอิสระ ณ ที่ตั้ง ณ ที่ตั้ง หมายความว่า เหนือริมฝีปากกับโพรงจมูก นิ่งรู้เฉยอยู่ ณ ที่ตั้ง รู้ลมหายใจออก รู้ลมหายใจเข้า สบายๆ ไม่ต้องไปแทรกแซงอะไร ลมหายใจเป็นแบบไหน รู้... จุดที่กระทบ ลมออกรู้ ลมเข้ารู้ มีความคิดเข้ามาแทรกก็รู้ รู้แล้วปล่อยในขณะที่ลมหายใจออกตัวรู้กําลังรู้ลมหายใจออก จิตเกิดการกวัดแกว่ง ด้วยลมที่ยังไม่ออกมาบ้าง ด้วยลมที่ไหลออกไปแล้วบ้าง ก็พึงรู้ว่ามันคือความกวัดแกว่งของจิต ไม่ใส่ใจ ทําหน้าที่แค่รู้ลมที่กระทบตามความเป็นจริง ลมออกรู้ ลมเข้ารู้ รู้ที่นิ่งรู้เฉยอยู่นั้นมีกําลัง แต่รู้ที่ไปแต่ต่อลมหายใจนั้นเบาๆ ถ้ารู้ที่แตะลมหายใจได้เบาๆ ลมหายใจก็จะละเอียดง่ายขึ้น ความน้อมของใจที่เรียกว่า ฉันทะ ก็จะค่อยๆมีกําลังขึ้นไม่ต้องไปแทรกแซงเขา ไม่ต้องไปสงสัยเขา ชีวิตทั้งชีวิต ณ ขณะนี้มีแค่รู้นิ่งอย่างอิสระ ให้ทําหน้าที่ในการรู้ลมกระทบออก รู้ลมกระทบเข้าเท่านั้น ในชีวิตนี้ไม่มีอะไรอื่น ณ ขณะนี้ที่เป็นปัจจุบันขณะ ไม่มีอะไรอื่น มีแค่รู้กับลมซึ่งเป็นสิ่งที่ถูกรู้เท่านั้นลมกระทบออกยาวรู้ ลมกระทบเข้ายาวรู้ ลมกระทบออกยาว เขายาวของเขาเองไม่ใช่เราไปทําให้ยาว ลมกระทบออกสั้น เขาก็สั้นของเขาเองไม่ใช่เราไปทําให้สั้น ลมมันละเอียดก็ละเอียดของลมเอง ไม่ใช่เราไปทําให้ละเอียด ลมหยาบมันก็หยาบของลมเองไม่ใช่เราไปทําให้หยาบ บางครั้งลมกระทบออก แค่ลมออกอย่างเดียวเป็น 2 ขยักบ้าง 3 ขยักบ้าง มันก็เป็นเรื่องของลมออกนั้นไม่ใช่เราไปทําให้มันเกิดขึ้น ลมเข้า 2 ขยัก 3 ขยัก เกิดขึ้นได้ มันก็เป็นของลมเอง ไม่ใช่เราไปทําให้มันเกิดขึ้น เมื่อลมออกแล้วลมหายใจเข้าช้าอยู่ เกิดสภาวะลมมันหยุด มันก็หยุดของมันเองไม่ใช่เราไปทําให้มันหยุด นิ่งรู้เฉยอยู่อย่างอิสระ กายปรากฏอาการต่างๆ เช่น อาการเจ็บ อาการปวด อาการคัน อาการเหน็บ อาการชา อาการต่างๆเหล่านี้สามารถที่จะเกิดขึ้นได้ที่กายส่วนใดส่วนหนึ่ง ตัวจิตที่นิ่งรู้เฉยอยู่อย่างอิสระก็เพียงแค่รู้ และการที่จะเข้าไปแค่รู้ได้ มันก็แค่รู้ของรู้เอง เป็นเรื่องของรู้ไม่ใช่เรา รู้จะทําหน้าที่เพียงแค่รู้เท่านั้นไม่ได้ไปแทรกแซงอะไรในขณะที่รู้ทําหน้าที่รู้ลมอยู่นั้น ในรอบๆของจิต จะมีเจตสิก คือ กระแสของความคิด เหมือนลูกรวก(ลูกอ๊อด) เหมือนลูกรวกยั้วเยี้ยไปหมดเลย ที่มันจะเจาะเข้ามาสู่ดวงรู้ ถ้าตัวรู้หลุดออกไปสู่ความคิดใดความคิดหนึ่ง แสดงว่า ความคิดนั้นมันเจาะรู้ได้สําเร็จ เราก็แค่รู้ว่ามีความคิดเกิดขึ้น แล้วกลับไปสู่ที่ตั้ง นิ่งรู้อย่างอิสระตรงต่อสิ่งที่ถูกรู้คือลมหายใจกระทบต่อเนื่องไปไม่ต้องไปหลงกับความสงสัย บางทีมีความสงสัยเกิดเราเพียงแค่รู้ว่านี่คือวิจิกิจฉานิวรณ์ มันเกิดขึ้นมาเพื่อทําให้ตัวรู้ไม่นิ่งเฉยอยู่อย่างอิสระ แล้วก็ไม่ตรงต่อสิ่งที่ถูกรู้อันเป็นธรรมชาติ ตัววิจิกิจฉานิวรณ์จะเป็นตัวที่เกิดขึ้นมาเพื่อกั้นจิตไม่ให้อยู่กับอารมณ์อันเดียว พอจิตจะอยู่กับอารมณ์อันเดียวมันก็จะดีดดิ้นไป การดีดดิ้นของจิตจะเกิดเป็นความสงสัยขึ้นมา เราเพียงแค่รู้ว่านี่คือวิจิกิจฉานิวรณ์ คือ ความสงสัยเกิดขึ้นแค่นั้นเอง จิตก็จะกลับไปสู่ที่ฐาน นิ่งรู้เฉยอยู่อย่างอิสระทันทีตอนนี้ขยับนิ้วมือขวา นิ่งรู้เฉยอยู่ที่ตั้งแล้วก็รู้นิ้วมือขวาที่ขยับ ยกมือขวาขึ้นช้าๆ นิ่งรู้เฉยอยู่แล้วก็รู้มือขวาที่กําลังยกแล้วก็เคลื่อนมา วางไว้ที่เข่าข้างขวา ขยับนิ้วมือซ้าย นิ่งรู้เฉยอยู่อย่างอิสระ ณ ที่ตั้งและก็รู้สึกถึงนิ้วมือซ้ายที่ขยับ ยกมือซ้ายขึ้น นิ่งรู้เฉยอยู่รู้มือซ้ายที่ยกขึ้น แล้วก็วางมือซ้ายไว้ที่เข่าข้างซ้าย นิ่งรู้เฉยอยู่ ณ ที่ตั้ง ผงกหน้านิดหนึ่งแล้วก็ลืมตาออกจากสมาธิ นิ่งรู้เฉยอยู่ ได้ยินเสียงมองเห็นภาพยังนิ่งรู้เฉยอยู่