นำปฏิบัติบัลลังก์ที่ 4 - คอร์สอานาปานสติ วัดบุปผาราม (20-23 มี.ค. 68 9/14)

คอร์สอานาปานสติ วันที่ 20-23 มี.ค. 68 ณ วัดบุปผาราม กทม. โดย พระกิตติวิมลเมธี (พระอาจารย์สุชีพ สุธมฺโม) ผู้ช่วยเจ้าอาวาส วัดบุปผาราม วรวิหารเวลาจิตเข้าสู่ฐาน เข้าสู่ฐานปั๊บมันรู้ลมเลย ในเบื้องต้นตัวที่จะบอกว่าจิตนิ่งอยู่ที่ฐานไหมก็คือตัวที่รู้ลม และลมที่ถูกรู้คือลมที่กระทบเท่านั้น ไม่ใช่ลมในจินตนาการ มันจะรู้อยู่จุดเดียวที่มันรู้สึกได้จริงๆ สติจึงจะเข้าไปรับทราบได้ ตัวที่จะเข้าไปรับทราบตัวนั้นจะเป็นสติ ถ้ามีสติเข้าไปรู้ลมที่กระทบออก มีสติเข้าไปรู้ลมที่กระทบเข้าได้ แสดงว่าสตินั้นจะกั้นจิตนิ่งอยู่ที่ฐาน บริเวณนิมิตนั่นเอง ไม่ต้องไปสนใจว่าจิตอยู่หรือไม่อยู่ ใช้การที่มีสติเข้าไปรู้ลมนั่นแหละเป็นตัวบอกมีสภาวะเกิด เช่น เราเคยรู้อะไรมา เคยหัดดูความคิด ดูเวทนา เคยหัดดูอะไรมา การดู บางทีมันเป็นการที่ถูกอวิชชาห่อจิตเข้าไปเพื่อกําหนดเพ่งจ้องดูมัน มันจะไม่ส่งผลให้จิตเกิดความตั้งมั่น การกําหนดเพ่งจ้องดู จิตแม้จะตั้งมั่นแต่มันไม่มีสติแลอยู่ จิตที่จะเป็นสติปัฏฐาน คือ จิตที่มีการตั้งมั่นแล้วมีสติแลอยู่ สติที่แลอยู่เกิดจากจิตที่นิ่งอยู่ที่ฐานคําว่า “จิตนิ่งอยู่ที่ฐาน” ก็เหมือนกับเอาทหารคนหนึ่งไปยืนอยู่ตรงกลางประตู ยืนนิ่งๆ มีคนเดินเข้ามามันก็รู้ มีคนเดินออกมันก็รู้ แล้วก็รู้จริงๆ รู้ตรงจุดที่มันเดินผ่านเข้าผ่านออกนั่นแหละ เพราะมันกระทบกับสายตา จิตที่นิ่งอยู่ที่ฐานตรงช่องทางเดินเข้าออกของลม พอมีลมเคลื่อนออกกระทบกับกายประสาท ที่มีการกระทบเกิดขึ้น สติก็เกิดจากจิตที่นิ่งอยู่ตรงนั้นแหละ เข้าไปรับทราบ ผู้ปฏิบัติสามารถที่จะทําลมหายใจยาวได้ โดยจิตนิ่งอยู่ที่ฐานมีสติเข้าไป รับทราบลมที่กระทบออกกระทบเข้าได้ ในขณะที่ทําลมหายใจยาวการนั่งตัวตรงไหล่ไม่ตกอกก็ไม่ห่อ เพื่อให้มันเกิดการสมดุล กายมันก็จะนิ่ง เมื่อกายนิ่งแล้วกายที่จะสะเทือนก็มีแต่ลมหายใจเท่านั้น ลมหายใจจึงเป็นกายๆหนึ่ง เรียกว่า กายในกาย ที่เป็นสิ่งถูกรู้ของสติ สติซึ่งเกิดจากจิตที่นิ่งอยู่ที่ฐาน นี่กงล้อของสติปัฏฐานก็เกิดขึ้นถ้าเหมือนกับมีความง่วงเป็นเหมือนกับกะทะมาครอบอยู่อย่างนี้ ก็ลืมตานะ จิตนิ่งอยู่ที่ฐานได้แล้ว รู้ลมได้แล้ว ก็ลืมตาขึ้นมาให้มีแสงสว่างเข้าตา โดยที่ไม่ไปโฟกัส มันเห็นอะไรจิตไม่ไหลออกไปในสิ่งที่เห็น จิตยังคงนิ่งอยู่ สติก็เข้าไปรับทราบการไหลเข้าไหลออกของลมหายใจถ้ามันเกิดความเหน็บ ความปวด ความคัน ความชา หรือเกิดการกระทบบริเวณผิวหนังส่วนหนึ่งส่วนใดที่มันเกิดขึ้นจริง สติก็เพียงแค่เข้าไปรับทราบ เราไม่จําเป็นที่จะต้องเข้าไปรับทราบในสิ่งที่ยังไม่ได้เกิดขึ้น สิ่งที่เกิดขึ้นจริงแล้วสติเข้าไปรับทราบสิ่งนั้นเรียกว่า “สิ่งเกิดขึ้นเฉพาะหน้า” ที่ยังไม่สัปปายะกับลมหายใจ ก็ทําลมหายใจยาวๆกลางๆ ในขณะที่จิตนิ่งอยู่ที่ฐานนั่นแหละ มีสภาวะอะไรเกิด คําว่า “สภาวะ” นี่หมายถึง สภาพธรรมที่มันซ้อนเกิดขึ้นมา แสดงตัวออกมา ไม่ต้องเข้าไปจัดการใดๆทั้งสิ้น เพียงทําหน้าที่แค่รู้เห็นมันเฉยๆ ด้วยสติเข้าไปรู้เห็นเอง แต่ถ้าจิตมันหลุดออกไปในสภาพธรรมใด ก็ให้รู้ตัวแล้วนําจิตกลับมาเฉยๆการภาวนาจิตที่เป็นสติปัฏฐาน ต้องสามารถเป็นสติปัฏฐานได้ตลอดทุกเวลาในชีวิตประจําวัน แต่ในชีวิตประจําวันบางกิริยาชีวิตเราลืมไปแล้ว แต่พอเรารู้ตัวเราก็เข้าสู่ฐาน ตัวที่จะบอกให้เรารู้ว่าตอนเข้าสู่ฐานมันรู้ลมไหม นั่นแหละถ้ามันรู้ลมอยู่แสดงว่าจิตนิ่งอยู่ที่ฐาน อันนี้ในเบื้องต้นใช้ลมเป็นวิหาระของสติ พอเราลืมตาแล้วออกจากสมาธิแล้ว จิตยังคงนิ่งอยู่ที่ฐานอยู่เหมือนเดิม ถ้าเมื่อใดก็ตามที่มันอยู่ที่ฐาน นั่นความเพียรยังเดินต่อเวลามาเข้าอย่างนี้เราพึงรู้ไว้ว่า ๑ นาทีเรามีลมหายใจอยู่ ๑๒ คู่ ๑ ชั่วโมงเรามี ๗๒๐ คู่ ใน ๑ ชั่วโมง ๗๒๐ คู่นี้เราก็รู้ไปเสีย ๘๐ เปอร์เซนต์ คือ เมื่อใดก็ตามที่มันไม่ได้อยู่กับลมจิตอยู่กับความหลงทันทีในเบื้องต้นเอาอย่างนี้แหละให้แม่น จนจิตมันแข็งแรงที่ฐานได้ ทีนี้ก็เข้าสู่การรู้ในกิริยาอื่นๆได้ง่าย ถ้าเขาอยู่ที่ฐานได้ ต่อไปเดินจงกรมก็เหมือนที่เราเดินเป็นแล้วนั่นแหละ จิตนิ่งอยู่ที่ฐาน รู้การเดิน รู้เท้าที่ก้าว ส่วนความคิดเป็นสิ่งที่สติซึ่งจิตนิ่งอยู่ที่ฐาน สติจะเข้าไปรู้ความคิดเอง ไม่ต้องไปกําหนดรู้อะไร#พระกิตติวิมลเมธี #วัดบุปผาราม #อานาปานสติ #สติปัฏฐาน #ปฏิบัติธรรม #สมาธิ #สมาธิภาวนา #นั่งสมาธิ #วิปัสสนา #วิปัสสนากรรมฐาน#ปัญญา #ธรรมะในชีวิตประจำวัน #ธรรมะ #พระธรรมเทศนา #พุทธศาสนา #คำสอน #ความตั้งมั่น #จิตตสังขาร