นำปฏิบัติบัลลังก์ที่ 7 นิ่งรู้เฉยอยู่อย่างอิสระที่ฐาน - คอร์สอานาปานสติ วัดบุปผาราม (21-24 มี.ค. 67 15/17)

คอร์สอานาปานสติ วันที่ 21-24 มี.ค. 67 ณ วัดบุปผาราม กทม. โดย พระกิตติวิมลเมธี (พระอาจารย์สุชีพ สุธมฺโม) ผู้ช่วยเจ้าอาวาส วัดบุปผาราม วรวิหารเส้นทางที่เรากําลังเลือก กําลังปฏิบัติอยู่ ที่พระพุทธเจ้าท่านชี้นี้ มันตรงกับตัวปรารถนาดั้งเดิมของตัวจิตนะ จิตมันมีความปรารถนาดั้งเดิม เพื่อความอิสระ เพื่อความบริสุทธิ์ เพื่อความปราศจากทุกข์ทั้งปวง แต่สิ่งที่มาประกอบกับจิต อวิชชา ตัณหา อุปาทาน มันกระชากลากจิตนี้ ให้จมปลักอยู่กับเส้นทางสายนี้ ทําไมเราจึงนิยมชมชอบเรื่องของความยินดี เพราะความยินดีมันเป็นความสุข จิตที่ปรารถนาความสุข มันจึงปรารถนาความยินดี เพราะฉะนั้นมันจึงยึดติด นําพาตัวตน เพื่อให้เข้าไปประกอบพัวพันอยู่กับความน่ายินดีทั้งหมด แต่ความน่ายินดีทั้งหมดที่มันปรากฏต่อจิต และจิตสําคัญว่ามันเป็นสุขนั้น ล้วนแต่ไม่เที่ยง มันเกิดดับและเสื่อม แปรปรวนอยู่ตลอด ความยินดีทั้งหลายมันก็จะกลายมาเป็นความทุกข์ ความไม่ยินดี มันก็คือ ความทุกข์ ความยินดี มันก็คือ ความทุกข์ดํารงสติเฉพาะหน้า คือ การนิ่งรู้เฉยอยู่อย่างอิสระที่ฐาน การนิ่งรู้เฉยอยู่อย่างอิสระที่ฐานนี้ ไม่ได้มีกรอบว่า รู้ต้องชัดขนาดไหน แรงขนาดไหน เบาขนาดไหน ไม่ได้หมายไว้ ถ้าว่าหมายไว้ เราก็เข้าไปแทรกรู้ ให้พึงดูขณะจิตแรก ที่รู้นิ่งอยู่ที่ฐานนั้นเป็นอย่างไร แล้วก็เพียรประกอบ ให้นิ่งรู้อยู่ที่ฐานนั้นตามกําลังที่มันลงตัวที่สุด ไม่เข้าไปแทรกแซงอะไรเลย เมื่อลมหายใจปรากฏ ก็รู้ลมที่รู้ได้ ตรงๆ เป็นจริง เมื่อลมออกไหลมากระทบ สั่นสะเทือนถึงตัวผู้รู้ ตัวผู้รู้ก็รู้ลมนั้น เมื่อลมเข้ามากระทบ สั่นสะเทือนถึงตัวผู้รู้ ตัวผู้รู้ก็รู้ลมนั้นตัวรู้นิ่งรู้เฉยอยู่อย่างอิสระ ไม่ต้องไปพยายามประคับประคอง หรือไปประกอบการใดๆให้มันชัด ให้มันมั่น ให้มันแน่วแน่ ไม่ต้อง เป็นอย่างไรก็อย่างนั้นตามธรรมชาติ มันจึงจะเป็นอิสระแม้มีผัสสะอันใดที่เกิดขึ้น มันก็แค่รู้ ไม่ออกจากฐาน เพื่อเข้าไปปรุงแต่งกับสภาวะใดๆ ถ้ามันซื่อแล้วก็ตรงอย่างนี้ ความสงบก็จะต่อเนื่อง เป็นความสงบชนิดที่มีสติแลอยู่ จิตก็เกิดความปราณีต ในยามที่ไม่มีลม ก็นิ่งรู้เฉยอยู่เพียงแค่ถ้าจิตมันหลุดออกไป ก็กลับมา หลุดออกไปคิด ก็รู้ หลุดออกจากฐานไปรู้ที่อื่น ก็รู้ แต่ถ้าเขาอยู่ที่ฐาน ก็รู้อย่างอื่นด้วย นั่นแหละคือ แค่รู้ ไม่ไปคว้า ไม่ไปจับ ไม่ไปยึด เรียกว่า ไม่ไปปรุง ทันทีที่จิตลงตัวอย่างนี้ ความสงบมันจะปรากฏทันที การที่ตัวรู้นิ่งรู้เฉยอยู่อย่างอิสระ แล้วเขารู้ลม นั่นก็จิต มีลมนั้นเป็นอารมณ์ ตัวรู้มีลมนั้นเป็นอารมณ์อันเดียว แล้วรู้ รู้อย่างอื่น มีการสั่นสะเทือนของกาย ก็แค่รู้อาการที่แค่รู้นี้ มันไม่เอา มันไม่เข้าไปจัดการ ไม่เข้าไปปรุง ในขณะที่นิ่งรู้เฉยอยู่อย่างอิสระที่ฐานและก็รู้สภาวะที่ปรากฏอยู่นั้น ขณะจิตที่เกิดดับ เกิดดับ ด้วยความเป็นอย่างนั้น ด้วยสติ มันก็จะแผดเผา เครื่องร้อยรัดใจ เครื่องผูกใจที่มีอยู่แต่เดิม ด้วยอํานาจของอวิชชา พอมันปราณีต มันก็แช่มชื่นภายใน ลมหายใจเข้าก็เย็น ก็แค่รู้ พอมันแช่มชื่น แล้วเวลาหายใจเข้า เกิดความเย็น ก็แค่รู้ เกิดความแผ่ซ่านอันใดเกิดขึ้น ภายในกายในจิตที่รู้ได้ ก็แค่รู้ ไม่ไปถลําลึกกับสภาวะใดๆที่ปรากฏในขณะที่นิ่งรู้เฉยอยู่ที่ฐานอย่างอิสระ สติเข้าไปรู้ตรงต่ออาการกายอาการใจดังกล่าว เกิดเวทนา ก็แค่รู้ เกิดความคิดก็แค่รู้แต่ความเพียรประกอบยังต่อเนื่อง เกิดเป็นสัญญาผุดขึ้นมา ก็แค่รู้ถ้าแค่รู้ได้ จิตจะไม่หลุดออกจากฐาน นิ่งรู้เฉยอยู่ยังคงเป็นอิสระดังเดิม เกิดความสงบก็อย่าไปดีใจ อย่าไปเสียใจ เกิดความปราณีต ก็แค่ความประณีตนะ รู้ เกิดสดชื่นภายใน ก็แค่รู้ ร่าเริง ก็แค่รู้ เกิดสภาวะนิ่ง คือ จิตมันนิ่งเด่น ก็แค่รู้ พอจิตนิ่งเด่นอยู่ชั่วแป๊บๆ กิดเป็นความคิดขึ้นมา ก็แค่รู้ เกิดความสงสัย ก็แค่รู้ เกิดความกังวล ก็แค่รู้#อานาปานสติ #สติปัฏฐาน #ปฏิบัติธรรม #สมาธิ #สมาธิภาวนา #นั่งสมาธิ #วิปัสสนา #วิปัสสนากรรมฐาน#ปัญญา #ธรรมะในชีวิตประจำวัน #ธรรมะ #พระธรรมเทศนา #พุทธศาสนา #คำสอน