Napoli'de Ölüm (Cem Sultan)

Sen bister-i gülde yatasun şevk ile handan Men kül döşenem gülhen-i mihnette sebep ne? Ey can! Sebep ne? Işıtmaz şulesi günün Kusar zehrini düşünceler Çiçek açmaz bülbül ötmez olur Sıvanır katran gibi geceler Yüreğin yangını dinmez devleşir kıvılcımlar Yalnızlık kesilmiş bir pınar gibi Cem Sultan ağlar Çalınıp durmakta çan Varlığın şevkine inat Napoli ezansız Napoli kahpe Yarasalar Napoli’de kanat kanat Uçuşur karanlık mermerlerinde Bin türlü acıyla dolar hicran Hasret yamuklaşır, kördüğüm olur Kahrolur can Napoli üstüne çöker bulutlar, bulutlar Yalnızlık kesilmiş bir pınar gibi Cem Sultan ağlar Dök yaşların sitaresin ey bî- sitare Cem! Girecekler kanına Bu dem Kamışlar kağıda mısralar dizer, Morlaşır hayalin ufkunda dağlar Yalnızlık kesilmiş bir pınar gibi Cem sultan ağlar. Teni tuzağa düşmüş Cem Sultan’ın Vurulmuş bir nazlı ceylan gibi İnsin Zühre yıldızı yere Kan gibi... Var mıdır ilahi köhne cihanda Huzurla yaşanan bir vatan gibi... Huzur, kupada zehir zemberek Uzatır avuçlarını tutar ya Her şey engerek... Ve alıp gider başını Cem Sultan En eski şarkıların çalındığı bir diyara... Soluksuz koşar, nefessiz koşar Bir beyaz tomurcuksuz bahara. Napoli sinsi, Napoli ağyâr... Napoli’de bir sarayda bicemal Yalnızlık kesilmiş bir pınar gibi Cem Sultan ağlar, Cem Sultan ağlar... Agusu dökülür içine pişmanlığın... Hırsıyla sultanlığın Düştüğü yerde, Kaldırır yumruklarını vurur Devleşir sancılar yeni baştan Soğuk, katı ve zalim Napoli çıldırır, Napoli kudurur... Taşa vermiş göğsünü anneler emsin diye Bir kırık testiden sızan su hayat Dağların ardında kaldı masallar Ne nazlı Çiçek Hatun, ne at ne pusat Yalnızlık kesilmiş bir pınar gibi Cem Sultan ağlar. “Dil helâk eyler gözüm, hançer çeker can üstüne Gör! Ne hûnidir görün kim kan ider kan üstüne?“ Yüreğin kanıyla yazılır mısralar Cem Sultan ağlar. Ölüm, o rengiyle safran sarısı Bir kırbaç misali savrulur durur. En taze çiçeklerin hatırası Büker boynunu, kurur... Esaret ölümde son bulur Napoli’de Esaret bir kördüğüm Yalnızlık kesilmiş bir yaslı pınar gibi gördüğüm Cem Sultan’ın yası “Talihsiz Cem Sultan...”diye Osmanlı ağlar, Osmanlı ağlar...