Narine Karamyan: Խոսում Եմ
from Armenian Poetry Project Hosted by ARMENIAN POETRY PROJECT
Այսօր ես ուղակի վատ եմ: Եվ վատ եմ ոչ այն պատճառով, Որ ամեն ինչ վատ է, անուղղելի… Այլ պարզապես վատ եմ, ուղակի… Այսօր ես ուղակի տխուր եմ: ՈՒ տխրությունն այնքան մեծ է, Որ կարելի է մի տուն դնել, Շարել պատեր ու պարփակվել, Դուռը փակել ու ներս մտնել – Այդ տխրության մարախուղով, Ինչպես կաթի սպիտակ ամպով, Ներս թաթախվել, քայլել-անցնել: Բայց վերջը ու՞ր է, չեմ տեսնում: Մտքով-մարմնով եմ ես սուզվում, Աչքերս բաց, ճամփան կորցնում, ՈՒ ամպի մեջ չեմ երևում: Այսօր ես մի մեծ ցավ եմ ապրում: Ցավը ուտում, ծամում է ներսից, Ինձ դեմ է տվել մի սառը պատի, Ծեփել ու դանդաղ կոկորդս սեղմում: Այդ ցավը ծանոթ է ու հարազատ: Իր վաղուց գցած գծերը ունի: Անդորրի պահին թողնում է ազատ, Հետո մոտենում ձայներով վայրի: Իմ տունը դարձնում լուռ ու դատարկ: Ես ու՞մ դիմեմ օգնության համար: Շատ լավ էլ գիտեք, որ ձեզ չեմ կանչի, Հեռախոսին – չեմ պատասխանի: Որ ի՞նչ ասեք դուք` ինչպե՞ս եմ հիմա: Որ ի՞նչ ասեմ ես` որ լա՞վ եմ, նորմա՞լ: Ես հույսս երբեք ձեր հետ չեմ կապել – Հայացքս փակել, նստել, աղոթել` Տեր, մի լու~յս բացիր ամպերի վերջում, Հուսահատության պահերի մթում, Տեր Հիսուս, անունդ եմ կամաց շշնջում: Դու ես, որ ամեն ամենը կասեմ: Ի՞նչը քեզանից ու ո՞նց թաքցնեմ: ՈՒժեր երկնային, իմ պահապաններ – Ձեզ հարկավոր չեն ավելորդ խոսքեր: Հոգնել եմ այսօր, ես շատ եմ հոգնել Այս թեժ պայքարից – սեղմված ատամներ – Հոգնել եմ անծայր, մահու չափ հոգնել` Հոգնել եմ անվերջ պնդել, պայքարել` Ամենի համար, սիրո, հարգանքի, Երջանկության, ընկերոջ, պատվի – Հոգնել եմ արդեն: Հոգնել եմ սիրել: Սերը ի՞նչ է որ - փխրուն ապակի: Ի՞նչքան կարող ես ձեռքերով պահել ՈՒ քո ջերմությամբ լցնել ու սնել: Դու հո լա~վ գիտես, ինչքա~ն եմ հոգնել: Հոգնածությունն աչքերիս միջից Կաթիլ առ կաթիլ աշխարհ է ծորում: Տեր, մի լու`յս ցույց տուր տանջանքի վերջում: Այսօր ուղակի ես վատ եմ` շատ: Այսօր ուղակի տխուր եմ` տրտում: Այսօր ուղակի ես ցավ եմ ապրում: Լքված եմ այսօր, հոգնած եմ, հոգնած: 10/05/2005
Embed this episode
No transcript yet.