Ne Güzel- Yılmaz Erdoğan/ Bin Gecenin Gürültüsü İçinden- Nihat Behram

İkimiz de seni seviyoruz ne güzel Olmuş yerlerine bakıyoruz bütün aynalarda İkimiz de seni beğeniyoruz, ne güzel Mevsimler geçiyor üstümüzden Söylenmiş sözleri tekrarlamaktan Ve incinmekten yine, Eski yaralarımızdan korkuyoruz İkimiz de saklanıyoruz, ne güzel Gözlerimizdeki ölü çocukları besliyoruz bütün gördüklerimizle İkimiz de körüz kendimize, ne güzel Sakındığımız yerlerimizden korkular açıyor İyi niyetli çiçekler kılığında birbirimize hiç armağan vermiyoruz, ne güzel İz bırakmak istemiyoruz tenlerimizde, Evlerimizde Çünkü kolay tespit ediliyor acılar Hemen ele veriyor bizi... Uğruna ihanetler verdiğimiz şarkıları silemiyoruz...Ne güzel Yüreğimizdeki parmak izlerini Senin adın yağmur, Akışın yoncalarda durulur. Senin adın uçansu, Bakışın kayalara oyulur. Senin adın dal... Yaz günlerin kiraz kiraz Güz günlerin yaprak yaprak soyulur. Senin adın gül, Gülüşlerin goncalardan dürülür. Senin adın sis, Uykuların rüzgârlardan duyulur. Senin adın Ay, Anışların gecelere ayılır... Senin adın telaş, Merak Haz... Yanışların perçemlere, Gamzelere, Boyunlara yayılır. Senin adın özlem, Tutku Hız... Sevinçlerin ateşlerden sağılır. Gün gün teninde sızılanıp, bin kere doğdu güneş Yıl yıl bin gecenin yıldızı sardı göğü İkimiz de seni seviyoruz ne güzel Kendimize o kadar güveniyorduk ki, Birbirimize ihtiyacımız yoktu... Oysa aşk, güvensizlerin işiydi Korkmuyoruz Çünkü biz zeki, Okumuş, Yazmış, Yazanı görmüş, Yazmayı seçmiş, Okumaktan usanmış, Kendini beğenmiş, Hiçbir şeyi beğenmemiş Çok şey öğrenmiş Öğrendiğinden fazlasını öğretmiş Korkusuz Ve çocuktuk... O kadar çok ağlamıştık ki, Hiç ağlamayacakmış gibi yaşadık İkimiz birlikte hiç ağlamadık, ne güzel İkimiz de ağlamaklı değiliz, ne güzel... İkimiz de hala seni seviyoruz, ne güzel