Ne Kaldı-Ahmet Ada

Sokağı gökyüzüyle ilişkilendiriyorum İzinli askerlerin şapkalarından, asker şapkalarından bir gökyüzü Nasılsa her gün yaşıyor içimde Acılardı, yaban otlardı az az kanıyor Ayrılıklardı, mektuplardı az az kanıyor Hazirandı, o hepten kanıyor Bak, bir ormanı seçiyoruz, İşte, yerini bulmuş ağaçlar içimizde Sarnıçtan suluyoruz ağaçları Ağaçlar fısıltıyla yağmurdan konuşuyor Bir süre kül rengi çatılarda, yağmurdu az az kanayan içimde Ben ne zamandır yalnızım Herkes ne kadar yalnız Güz ne kadar büyütüyor yalnızlığı Ben, kaçar gibi yaşamalıyım Bakışlarım bir noktaya çoğalıyor Sağlıktı, hastalıktı, ölümdü Belki de her şey eskisi gibi Biz hepimiz yeniden doğuyoruz Ağacın ağaç olduğu bir yanılsama belki Duyun su, kuşun kuş Belki de her şey hiç yaşanmadı Deniz kabukları, Masamdaki yeşil sürahi, Sözcükler, Sözcükler anlamını yitiriyor Hepsi bir yanılsama belki Neye dokunsam çözülüyor çünkü Şu kadarcık yeşilliğe yer kalmıyor dünyada Azar azar eksiliyor farkına varmıyorum Ağaçlar kapı aralıklarından görünüyor Annemdi, odalardan odalara geçtikçe hayal oluyor içerlerde Sonra o erken vakitlerde perdeleri aralardı gün girsin diye Komşunun balkonunda, çiçekler rüzgârda kokuyor Kokuyor ya, her biri o kadar güzel ki Belki de hepsi bir yanılsama Çiçeklerdi, ağaçlardı, az az kanıyor Güzel insanlar erken ölüyor Mahzun sayılır çocuklar Seni çocukların yanına iliştirmeliyim Çocuklar seni daha güzelleştiriyor İçimize yağmur yağıyor Yağmur seni daha güzelleştiriyor Belki her güzellik bir yanılsama Belki de ayan beyan her şey Ben hepsini yaşıyorum azar azar