Nereye Gidiyorum Böyle/ Ben Tanığım Yok Senin Üstüne- Nizar Kabbani

Artık farkında değilim, nereye gidiyorum böyle? Her gün.. hissediyorum, çok yakınsın Her gün, oluyor yüzün bir parça hayatımdan Ömür bereketleniyor daha Şekiller daha bir güzelleşiyor Daha bir kutsallaşıyor eşya Sevdiğimden beridir dönüyor yıldızlar Daha bir saf oluyor gökler, daha bir geniş Öğret bana Öğret bana Okumadan evvel yüzünü, Hiç şiir okumadım ben Birçok yıldız görüyorum Ancak… bir okumaya başlasam.... Ve tenini keşfetmeden, Harabeydi bu dünya Öğret bana dilini Bilmeme rağmen sevgiyi, Hiçbir şey bilmiyorum Ezberlediğim halde halk şiirleri Ezberlememişim hiçbir şey, Öğretmediler sevgiden bir şey, Öğret bana Öğret bana Aldığım diplomalar, Gördüğüm eğitim, Hayaldi tamamen Okut beni küçük bir öğrenci gibi Nasıl cümle kuracağımı, Dudaklarından nasıl öpücük yazacağımı, Resmet bana şu yapraklar üzerine... Nasıl tavan olur kadın saçı ? Ve nasıl şemsiye olur Halk şiiri? Yaz mevsimi, Ve azarlama? Ben tanığım, yok senin üstüne bir kadın Bütün insanların takdirini alan...yok senin gibisi Göbek çukurundadır Bu dünyanın merkezi Ben tanığım, yok senin üstüne bir kadın Göbek bağının üstünde filizlenir ağaçlar Yok senin gibisi Eriyen karından, güvercinler su içer Yok senin gibisi Yok senin gibisi Ben tanığım, yok senin üstüne bir kadın Kısaslardan iki sözcük kaybettim saklanması gereken, Yok senin gibisi Başla benimle ilk satırdan Başla ilk kaymaktan ve ilk kardan Üstünden başla örgülerin, Dilersen altından başla İçime giren ve gezinen kokudan Başlangıçtan itibaren başla Çünkü ben Kadınlarla olmasına rağmen tarihim, Cevabını bilmiyorum