องค์แห่งการผิดศีลอทินนาทาน การลักทรัพย์

กัณฑ์๑๗ ศีลเบื้องต่ำ และศีลเบื้องสูง ส่วนอทินนาทานล่ะ   วัดปากน้ำเราก็ยังใช้ไม่ใคร่ได้นะ ดูข้าวของอะไรเล็กๆ น้อยๆ ก็เผลอกันไม่ใคร่ได้   หายกันเป็นควันไปทีเดียว ดูๆ ก็เป็นช่องขโมยทีเดียว นี่ร้ายกาจนักทีเดียว   จะมีศีลอย่างไรกัน ถ้ามีศีลแล้วของเหล่านี้ไม่ต้องเอื้อเฟื้อ ไม่ต้องห่วงใย   ลักกันเป็นไม่มี ไม่ใช่แต่ลักฝ่ายเดียว ฉ้อโกงกันเป็นไม่มี   อทินนาทานน่ะขาดจากใจทีเดียว ขึ้นชื่อว่าลักละก็ หรือเจ้าของเขาไม่ได้ให้ละก็   เป็นไม่ถือเอาทีเดียว ต้องถือ อย่างเด็ดขาดอย่างพระอริยบุคคล   เจตนาจะลักเขาก็ไม่มี ปรปริคฺคหิตํ วัตถุมีเจ้าของ หวงห้าม ปรปริคฺคหิตสญฺญิตา   รู้อยู่วัตถุมีเจ้าของหวงห้าม เถยฺยจิตฺตํ จิตคิดจะลัก ก็ไม่มี อุปกฺกโม   ความเพียรเพื่อจะลักก็ไม่มี เตน หรณํ นำไปด้วยความเพียร ขโมยก็ไม่มี   นี้ได้ชื่อว่ามีศีลละ มีศีลอทินนาทาน แต่ว่าศีลอทินนาทานนี้ต้องมั่นใน   ขันธสันดานทีเดียว อย่าให้เคลื่อนคลาดได้ ถ้าเคลื่อนคลาดเป็นใช้ไม่ได้ทีเดียว   เรียกว่า จอมปลอม พวกจอมปลอมนี่แหละ ทำศาสนาให้เสื่อม   เข้ามาประพฤติปฏิบัติในศาสนา ทำศาสนาให้เสื่อม   ผู้ประพฤติปฏิบัติจริงทำศาสนาให้เจริญ อย่างพระอริยบุคคลนะ เป็นตัวทำศาสนา   ให้เจริญ    ถ้าว่าปุถุชนประพฤติอย่างพระอริยบุคคล เจตนาจะลักก็ไม่มี อ้ายการลักน่ะ   เงินทองเล็กน้อยพออดได้ ไม่พอใช้พอกินอะไร พออดได้ แต่ว่าอ้ายเพชรนิลจินดา   ราคามันมากขึ้นมาล่ะ ราคาตั้งหมื่น ยังไม่พอใจ ยังไม่ลักเลย   ทีนี้ราคามันสูงกว่าหมื่นขึ้นไป หมื่น ๓ หมื่น ๔ หมื่น ๕ หมื่น ถึงแสนหนึ่ง   ราคาถึงแสนหนึ่ง เอาแล้ว ทำใจ คนมีศีลกระดุกกระดิกไปอีกแล้ว เอ๊ะ นี่ยังไง   ถ้าคว้าหมับเลี้ยงชีพได้ตลอดตายทีเดียว แสนหนึ่ง ให้เขากู้เอาร้อยละ ๒ บาท   ก็เอาเดือนละ ๒ พัน นั่นแน่ อ้ายนี่พอเลี้ยงชีพ ตลอดชาติเชียวนะ   ลาศีลกันเสียทีเถอะน่ะ เอาแล้ว ใจกระดุกกระดิกอีกแล้ว อย่างนี้ ก็ยังใช้ไม่ได้   เรียกว่ามีศีลไม่จริง มีศีลจอมปลอม ต้องไว้วางใจได้ทีเดียว จะมีค่าสัก แสนหนึ่ง   สักล้านหนึ่ง สักโกฏิหนึ่ง ก็ช่าง ถ้าว่าไม่ใช่ของตัวล่ะก็   จิตไม่แลบไม่ขยับไปทีเดียว ไม่ลักไม่ขโมย ไม่มีทีเดียว   ปกครองป้องกันรักษาไว้ให้เจ้าของทีเดียว ไม่พลาดพลั้งอย่างหนึ่งอย่างใด   อย่างนี้เรียกว่ามีศีลใช้ได้ มีศีลจริงๆ ละ    อย่างพระอริยบุคคล ในธรรมวินัยของพระศาสดาละ อย่างนี้ใช้ได้ อทินฺนาทานา   มีพอใช้ได้แล้ว ให้ความสุขแก่ตนได้แล้ว ให้ความสุขแก่คนอื่นได้ละ   ถ้าไว้ใจยังไม่ได้ ให้ความสุขแก่ตัวก็ยังไม่ได้ ให้ความสุขแก่คนอื่นจะให้ได้อย่างไร   ให้ไม่ได้ทีเดียว นี่ข้อที่ ๒