''Nihayetinde, güneşli havalardaki yürüyüşün değil; rüzgarla ettiğin mücadeledir başarını belirleyecek olan. Işığın altındaki parıldaman değil; içindeki ve dışındaki karanlığı idare edişindir.''

Yorgunum. Gidilecek hiçbir yer yok... Beklediğim bir sabah da yok... Yaşarım sandım. Her şeye ve hayata rağmen... Karanlıklara karışırım, sonra nasılsa hep sabah olur. Geçip gider sandım her şey. Geçip gider yaşadıklarım, Öldüklerim... İyiliklerim...Ve o en çok da kendimi acıtan kötülüklerim. Hepsi geride kalır, Ve ben her sabah yeniden doğarım. Oysa şimdi ne kadar da iyi anlıyorum. Geçmişin uçurumlarına ittiğimiz o anlar hiç kaybolmuyormuş. Hep bir gölge gibi takipteymiş arkamızda. Anlardık. Ne zaman içimize inmeye kalksak, İçimizde, Bizim dışımızda, Bizden ayrı, Bizden uzak, bir sürü yabancı konuk... Anlardık. Ne zaman içimize insek, İçimizde kime sarılsak dost diye, O karanlık gecelerden daha uzak, O karanlık gecelerden daha yabancı bize. Ben roman yazsam, hayatı kervan yüküyle taşırdım yanımda. Öykü yazsam, belki bir kırık testi yeterdi yolculuğumda bana. Ama şiir yazınca , cam bir kadehte sunmak gerekiyor hayatı başkalarına Bir otobüs yolculuğu gibiydi hayat. Sağ tarafta manzarayı izlerken, sol tarafı kaçırırsın. Unuttuklarını hatırlamak isterken, hatırlamak istemediklerin gelir aklına. Eğer ruhun adalıysa, Çardak gibi tutuşursun tek bir kıvılcımla. Ve ömrünün her gününde kendine sığınır, Kendinden kaçarsın. Yüreğime gömülü camdan bir güldür özlem. Işığı görünce başı dönen, Öylesine incinmiş bir güldür ki, Yapraklarını içine katlayarak gizlenir güneşten. Sahip olduğunuz tek şey bir çekiçse, her şeyi bir çivi olarak görmeye başlarsınız. Kış uykusundan yeni uyanmış bir sürüngen kadar, saldırgandı çünkü hayat. Nihayetinde güneşli havalardaki yürüyüşün değil; rüzgarla ettiğin mücadeledir başarını belirleyecek olan. Işığın altındaki parıldaman değil; içindeki ve dışındaki karanlığı idare edişindir. Nasıl koştuğun değil; defalarca düştükten sonra ayağa kalkma şeklindir başarını belirleyecek olan. Zaferlerin değil; mağlubiyetlerinin karşısındaki tavrındır. Güçlü hissettiklerinde yaptıkların değil; kırgın ve düşkün olduğun zamanlarda yaptıklarındır. Yürüme kabiliyetin değil, umutsuz, ve ayağa kalkamaz haldeyken bile, içinde bulduğun emekleme isteğidir. Kazandığın zamanki tavrın değildir başarını belirleyecek olan. Kaybolmuş ve kaybetmiş hissettiğin zamanlardaki kimliğindir. Çünkü karakter, kıyıların mamülü değildir. Karakter, dalgaların arasından doğar. Hani şu yıkıp geçen dalgaların. ''Bir daha düşmek için bir daha ayağa kalkmanın ne anlamı var?'' diyen dalgaların. ''Okyanusları geçmek senin için çok iddialı. Hiç şansın yok.'' diyen dalgaların. Ama gördüğün gibi...Kahraman ödülleriyle değil, yaralarıyla anılıyor. Şizofren Aşka Mektup (II)- Cezmi Ersöz/ Salkımsöğütlerin Gölgesinde- Melisa Gürpınar/ Africa, 2015, Yasmin Mogahed