No, wielkie rzeczy #13

Wielkie rzeczy są małe, i trzeba je pozbierać do kupy, żeby zobaczyć całość. Puste rondo, wielkie, obłe i spokojnie jak nigdy; Widok zza firanki, tu jedyne drzewo w tym betonowym zakątku, z dnia na dzień, staje się coraz bardziej zielone. Puchnie nadzieją, bo wody wciąż jest za mało. Słaby poranny deszcz, wsiąka w moją kurtkę, nigdy nie dotrze do mojej skóry, nie jestem pewna czy dotrze do liści tych nielicznych drzew. Z widoków składam obraz świata na dziś: Zielone światło dla nikogo - na przejściu dla pieszych; Wciąż senna atmosfera o 9 rano Brak jakiejkolwiek atmosfery pod klubem X, opróżnione miejscach po kawiarnianych stolikach Nie pozwalam gołębiowi zamieszkać na moim balkonie, rejestruję w pamięci miejsce po gołębiu. Wiadomo. Ale pozwalam papierowym śmieciom fruwać po mojej kuchni jak jaskółki Wolność dla rzeczy małych, która jest wielka; wolność dla rzeczy wielkich, które wydają się małe  – niech będą tym, czym chcą, niech widzę to, czym są. Składam obraz świata na dziś: same drobiazgi, nieduży bałagan najbliższej w przestrzeni jeszcze niedawno byłam czołgiem tego świata, a teraz jestem trzciną, chylącą się ku trzeciej kawie, wkrótce będę kosmiczną anteną Wnoszę to po sposobie, w jaki prostuję palce rąk, gdy przysłaniam oczy, patrząc w niebo - zawsze zwracam twarz do słońca, jak słonecznik, Wnoszę to po tym, że wciąż szukam miejsca, gdzie mogłabym się okopać, albo zapuścić korzenie Być może będę transmitować małe pakiety informacyjne, z których wyrosną piękne tłuste paczki. Będę udzielać się publicznie, odpowiadając jednym zwięzłym zdaniem na najtrudniejsze pytania, będę jak szafa grająca, z nieprzewidywalną muzyką; Będę montować ze najdrobniejszych szczegółów układanki coraz wspanialszej codzienności, I będzie nas więcej A my anteny – potrzebujemy szczegółów, drobiazgów, elektronów, protonów, neutronów fotonów kwarków - rzeczy małych Potrzebujemy Zielonego światła dla nikogo na wyludnionym przejściu dla pieszych Wciąż sennej atmosfery o 9 rano