Nowa Marchia cz. III. Późne średniowiecze i ostatnia odsłona polskich starań

Nowa Marchia w XV wieku — husyci, anarchia, zakon krzyżacki bez pieniędzy i Polska, która miała szansę przejąć region między Odrą a Wartą, ale przegrała ją nie w bitwie, lecz przy stole negocjacyjnym. Sprzedaż Nowej Marchii Hohenzollernom w 1455 roku to jedna z tych transakcji, których konsekwencje okazały się nieporównanie większe niż cena — i która na pięć stuleci przesądziła o tym, czyją prowincją będzie ziemia między Szczecinem a Poznaniem.Nowa Marchia w XV wieku przechodziła przez okres głębokiej niestabilności politycznej. Zakon krzyżacki, który od 1402 roku sprawował nad nią kontrolę, stopniowo tracił zdolność do efektywnego zarządzania regionem — wewnętrzne konflikty zakonu, narastające zadłużenie i presja militarna ze strony Korony Polskiej osłabiały jego pozycję na każdym froncie jednocześnie.Istotnym elementem tego okresu były najazdy husyckie, które dotknęły ziemie Nowej Marchii w latach dwudziestych i trzydziestych XV wieku. Anarchia wewnętrzna i niemożność skutecznej obrony pogłębiały kryzys administracyjny regionu. Polska podejmowała w tym czasie próby odzyskania Nowej Marchii — ziemi, która przez krótki okres w XIV wieku pozostawała pod kontrolą Korony — jednak żadna z tych prób nie doprowadziła do trwałego przejęcia władzy.Rozstrzygnięcie nastąpiło w 1455 roku, gdy zakon krzyżacki — uwikłany w wojnę trzynastoletnią i pozbawiony środków na opłacenie zaciężnych — sprzedał Nową Marchię elektorowi brandenburskiemu Fryderykowi II Hohenzollernowi. Transakcja ta wprowadziła niemieckie panowanie nad regionem na blisko pięć stuleci i zamknęła polskie szanse na kontrolę nad ziemiami między Odrą a Wartą.Wesprzyj podcast⁠⁠Buy coffee for Podcast Miejsca Nieoczywiste - buycoffee.to⁠⁠⁠⁠Miejsca Nieoczywiste - Suppi by Patronite