نشست ۵۹ -کیخسرو۲۷ دوازده رخ ۴

بخورد آب و برخاست بیژن به دردز دادار نیکی دهش یاد کردتن از درد لرزان چو از باد بیددل از جان شیرین شده ناامیدبه یزدان چنین گفت کای کردگارتو دانی نهان من و آشکاراگر داد بینی همی جنگ مابر این کینه جستن بر آهنگ ماز من مگسل امروز توش مرانگه دار بیدار هوش مراجگر خسته هومان بیامد چو زاغسیه گشت از درد رخ چون چراغبدان خستگی باز جنگ آمدندگرازان به سان پلنگ آمدندهمی زور کرد این بر آن آن بر اینگه این را بسودی گه آن را زمینز بیژن فزون بود هومان به زورهنر عیب گردد چو برگشت هورز هر گونه زور آزمودند و بندفراز آمد آن بند چرخ بلندبزد دست بیژن به سان پلنگز سر تا میانش بیازید چنگگرفتش به چپ گردن و راست ران*خم آورد پشت هیون گرانبرآوردش از جای و بنهاد پستسوی خنجر آورد چون باد دستفرو برد و کردش سر از تن جدافگندش به سان یکی اژدهابغلتید هومان به خاک اندرونهمه دشت شد سر به سر جوی خوننگه کرد بیژن بدان پیلتنفگنده چو سرو سهی بر چمنشگفت آمدش سخت و برگشت از اویسوی کردگار جهان کرد رویکه ای برتر از جایگاه و زمانز جان سخن‌گوی و روشن‌روانتوی تو که جز تو جهاندار نیستخرد را بدین کار پیکار نیستمرا ز این هنر سر به سر بهره نیستکه با پیل کین جستنم زهره نیستبه کین سیاوش بریدمش سربه هفتاد خون برادر پدرروانش روان ورا بنده بادبه چنگال شیران تنش کنده باد*فن "سر و ته یکی" بیژن با هومان ویسه