نشست ۶۹ -کیخسرو۳۷ جنگ بزرگ ۴

چو کیخسرو آن رزم ترکان بدیدکه خورشید گشت از جهان ناپدیدسوی آوه و سمکنان کرد رویکه بودند شیران پرخاشجویبفرمود تا بر سوی میسرهبتابند چون آفتاب از برهبرفتند با نامور ده هزارزره‌دار با گرزهٔ گاوساربه شماخ سوری بفرمود شاهکه از نامداران ایران سپاهگزین کن ز جنگ آوران ده‌هزارسواران گرد از در کارزارمیان دو صف تیغها بر کشیدمبینید کس را سر اندر کشیددو لشکر بر این سان بر آویختندچنان شد که گفتی برآمیختندچکاچاک برخاست از هر دو رویز پرخاش خون اندر آمد به جویچو برخاست گرد از چپ و دست راستجهاندار خفتان رومی بخواستبه یک سو کشیدند صندوق پیلجهان شد به کردار دریای نیلبجنبید با رستم از قلبگاهمنوشان خوزان لشکر پناهبرآمد خروشیدن بوق و کوسبه یک دست خسرو سپهدار طوسبیاراسته کاویانی درفشهمه پهلوانان زرینه کفشبه درد دل از جای برخاستندچپ شاه لشکر بیاراستندسوی راستش رستم کینه جویزواره برادرش بنهاد رویجهاندیده گودرز کشوادگانبزرگان بسیار و آزادگانببودند بر دست رستم به پایزرسب و منوشان فرخنده رایبرآمد ز آوردگاه گیر و دارندیدند ز آنگونه کس کارزارهمه ریگ پر خسته و کشته بودکسی را کجا روز برگشته بودز بس کشته بر دشت آوردگاههمی راندند اسب بر کشته گاهبیابان به کردار جیحون ز خونیکی بی سر و دیگری سرنگونخروش سواران و اسبان ز دشتز بانگ تبیره همی برگذشتدل کوه گفتی بدرد همیزمین با سواران بپرد همیسر بی تنان و تن بی سرانچرنگیدن گرزهای گراندرخشیدن خنجر و تیغ تیزهمی جست خورشید راه گریزبه دست منوچهر بر میمنهکهیلا که صد شیر بد یک تنهجرنجاش بر میسره شد تباهبه دست فریبرز کاووس شاهیکی باد و ابری سوی نیمروزبرآمد رخ هور گیتی فروزتو گفتی که ابری برآمد سیاهببارید خون اندر آوردگاه