نشست ۷۱ -کیخسرو۳۹ جنگ بزرگ ۵

گزارش ابیات از دکتر مهرداد پارسهسیم هفته کیخسرو آمد به گنگشنید آن غو نای و آوای چنگبخندید و برگشت گرد حصاربماند اندر آن گردش روزگارچنین گفت کان کو چنین باره کردنه از بهر پیکار پتیاره کردچو خون سر شاه ایران بریختبه ما بر چنین آتش کین ببیختشگفت آمدش کانچنان جای دیدسپهری دلارام بر پای دیدبه رستم چنین گفت کای پهلوانسزد گر ببینی به روشن روانکه با ما جهاندار یزدان چه کردز خوبی و پیروزی اندر نبردبدی را کجا نام بد بر بدیبه تندی و کژی و نابخردیگریزان شد از دست ما بر حصاربر این سان برآسود از روزگاربدی کو بد آن جهان را سرستبه پیری رسیده کنون بترستبدین گر ندارم ز یزدان سپاسمبادا که شب زنده باشم سه پاسکز اویست پیروزی و دستگاههم او آفرینندهٔ هور و ماهز یک سوی آن شارستان کوه بودز پیکار لشکر بی اندوه بودبه روی دگر بودش آب روانکه روشن شدی مرد را زو روانکشیدند بر دشت پرده سرایز هر سوی دژ پهلوانی به پایزمین هفت فرسنگ لشکر گرفتز لشکر زمین دست بر سر گرفتسراپرده زد رستم از دست راستز شاه جهاندار لشکر بخواستبه چپ بر فریبرز کاووس بوددل‌افروز با بوق و با کوس بودبرفتند و بردند پرده‌سرایسیم روی گودرز بگزید جایشب آمد بر آمد ز هر سو خروشتو گفتی جهان را بدرید گوشزمین را همی دل برآمد ز جایز بس نالهٔ بوق و شیپور و نایچو خورشید برداشت از چرخ زنگبدرید پیراهن مشک رنگنشست از بر اسب شبرنگ شاهبیامد بگردید گرد سپاهچنین گفت با رستم پیلتنکه این نامور مهتر انجمنچنین دارم امید کافراسیابنبیند جهان نیز هرگز به خواباگر کشته گر زنده آید به دستببیند سر تیغ یزدان پرستبرآنم که او را ز هر سو سپاهبه یاری بیاید بدین رزمگاهبترسند وز ترس یاری کنندنه از کین و از کامکاری کنندبکوشیم تا پیش از آن کو سپاهبخواند بر او بر بگیریم راههمه بارهٔ دژ فرود آوریمهمه سنگ و خاکش به رود آوریمسپه را کنون روز سختی گذشتهمان روز رزم اندر آرام گشتچو دشمن به دیوار گیرد پناهز پیکار و کینش نترسد سپاهشکسته دلست او بدین شارستانکزین پس شود بی گمان خارستانچو گفتار کاووس یاد آوریمروان را همه سوی داد آوریمکجا گفت کاین کین با دار و بردبپوشد زمانه به زنگار و گردپسر بر پسر بگذرانم به دستچنین تا شود سال بر پنج شستبه سان درختی بود تازه برگدل از کین شاهان نترسد ز مرگپدر بگذرد کین بماند به جایپسر باشد این درد را رهنمایبزرگان بر او آفرین خواندندورا خسرو پاکدین خواندندکه کین پدر بر تو آید به سرمبادی به جز شاه و پیروزگر